en dat is 10……

voor het eerst, na 10 jaar, durf ik in mijn hoofd de weg terug te lopen naar dat treurige kamertje in het politiebureau van ‘s-Hertogenbosch. Het kamertje waar ik je als vermist op moest geven. Voor het eerst durf ik mezelf weer te zien zitten en de kamer rond te kijken. Voor me zit Bas, de agent die de vermissing moet registreren. Dat je toen al dood was wisten we nog niet. Bas neemt een waslijst met vragen met me door, typische kenmerken, kleding, een foto werd gegeven. Ik zie agent Bas nog zo zitten, maar hoe het met mij ging weet ik niet meer. Ik zat in een soort zeer praktische roes, geen gevoelens, geen verdriet, geen angst. Ik was gejaagd, opgejaagd, hyper, rusteloos en zeer verstandelijk. Mijn hoofd deed iets heel anders dan mijn lijf.  Ik zie schema’s op de muren, een paar foto’s, de plattegrond van ‘s-Hertogenbosch, meer kan ik me niet herinneren. Toch wel, het vriendelijke, begripvolle gezicht van Bas. Een mooie, jonge, grote agent, een die me in mijn hoofd op mijn gemak houdt. Praktisch houdt. Op mijn gemak begint mijn hoofd het over te nemen van mijn lijf. Het begint te razen, te jagen, en dan neemt mijn lijf het weer over. Over en weer, dan weer samen, dan weer doodstil, dan wisselen ze elkaar weer af, maar waar ben ik? En nu, vandaag 10 jaar later, daalt wat er toen werkelijk met mij gebeurde langzaam in. Ik wil schreeuwen, gillen, krijsen, mijn hele huis verbouwen, maar dat kan ik niet aan. Kon ik het maar, het zal zeker opluchten.

Alles is gezegd en met een copie van de aangifte ga ik het politiebureau weer uit. Nu verdoofd en kalm, alsof ik netjes en met goed gevolg een klusje afgerond heb. Ik loop de brug op en halverwege blijf ik staan. Ik staar over het water en staar naar een bepaald punt, een punt aan de linker walkant van de Dieze, ongeveer 60 meter verderop. Ik schut mijn hoofd en kan niet anders dan hardop zeggen: jij leeft niet meer. Het punt op de linker walkant van de Dieze, achter de fabriek van toen de Heus, is de plek waar jij 2 nachten ervoor het water in gegaan bent. En het punt op het water waar ik ook naar staarde, was vrijwel zeker de plek waar jij 2 nachten ervoor hopeloos lag te verdrinken. Maar dat wist ik toen ook nog niet. Dat op die kerstnacht 2008 een hel die 2 maanden zou gaan duren zou beginnen wist ik toen ook nog niet.

En nu, 10 jaar later, staar ik naar mijn beeldscherm. Door de letters en tranen heen zie ik het water, de kamer in het politiebureau, agent Bas, de walkant en ook mezelf, starend naar die verdomde plek.

Ik loop de brug over en stap in de auto waar inmiddels ook mijn moeder zit. Het lange, lange, te lange wachten kan beginnen. Op de langste nacht begon mijn levenslange nachtmerrie………

 

3 gedachten over “en dat is 10……

  1. AngeliqueB

    Oh Joos toch, ik voel je verdriet. Ik kan niet over de brug rijden zonder aan hem te denken en dat terwijl ik hem nooit heb gekend. Heel bijzonder maar vooral bijzonder verdrietig. XXX

    Reageren
    1. joos Bericht auteur

      Dank je Angelique, leest misschien vreemd, maar het is toch fijn om te weten dat er soms iemand aan hem denkt, ook al heb je hem nooit gekend. Lief.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.