nee, knijpen hielp niet……

ik had een mooie fietsroute uitgestippeld. Rondje Valkenburg, Katwijk, Noordwijk, Sassenheim en weer thuis. Even dacht ik dat het weer roet in het eten zou gooien, maar op een stuk of 30 dikke druppels na viel het gelukkig allemaal mee. Toen ik na Katwijk de duinen in fietste, richting Noordwijk, scheen de zon alweer. Het was niet enorm druk, eerder gezellig druk op het fietspad. Ik zat te genieten, floot een liedje, groette af en toe een voorbijganger, altijd leuk als je onverwacht begroet wordt. In de duinen is het ‘berregie op en berregie af’ en ik moest net berregie op. Versnelling in z’n een en er kwam een scherp, onoverzichtelijk bochtje naar links aan. Even wat harder trappen, even wat harder fluiten, fluitje van een cent dan maar. Dat ging goed, denk een seconde of 6…….

In de zevende seconde stond ik stil, stuur een kwart slag gedraaid en hij probeerde op te staan met een bek vol zand. Ik had hem zien knijpen als een malle, ik hoorde remblokjes schuren op velgen, ik zag de twijfel op zijn gezicht en juist door die twijfel maakte hij de verkeerde beslissing. Als hij wat scherper naar rechts gestuurd had, had hij het gered, maar hij ging rechtdoor, knijpend en wel. Ik zag het gebeuren en dacht ‘daar gaan we………’.

De loeizware klap kwam minder hard binnen dan ik verwacht had. Amper 1 seconde bereid je je voor op de hel, bloed, breuken, wonden, pijn. Tijd om me schrap te zetten had ik niet en ik denk dat dat mijn redding geweest is. Niet wat betreft hel, bloed, breuken, wonden en pijn, maar om de impact die het zeker had. Want het was een zware klap. Vooral voor hem. Hij maakte een salto met zijn fiets en belandde naast het fietspad in het zand en ik stond een paar seconde in een leegte te staren naar mijn stuur. Er klopte iets niet. Gelukkig bleek alleen mijn stuur een kwart slag gedraaid en nu is zit te schrijven beginnen er toch een paar spieren om aandacht te vragen.

Hij kwam uit een regenbui, velgen en remblokjes waren nog nat. Hij kneep en kneep, maar het werkte niet. ¬†Hij stond een beetje trillend op z’n benen met wat flinke schaafplekken naast me. Excuses kwamen er niet, hij was toch wel een beetje in shock en er kwam wat onsamenhangend gestamel uit zijn mond. Na alles gecontroleerd te hebben en stuur weer recht gezet, stapte ik opgelucht op mijn fiets. Maar na 10 meter kwamen de tranen. Huilend bedankte ik mijn stuur en mijn fietskratje, zij hadden immers de klap opgevangen en hem een zetje gegeven. Oh ja, en die spieren die ik nu toch maar even rust ga geven, want het daalt nu in.

Ik vraag me af hoe hij het er vanaf gebracht heeft, of mag ik dat niet denken omdat ik eigenlijk een enorme, godvergeten schurfthekel aan wielrenners heb!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

1 reactie op nee, knijpen hielp niet……

Laat een reactie achter

Je kunt deze HTML tags gebruiken

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.