M’n rug, m’n rug, Mien waar is mijn rug…..

elke morgen hetzelfde ritueel, opstaan, water drinken, poepen, douchen, ontbijten enz enz enz. Elke morgen doe ik het gedachteloos, het gaat allemaal vanzelf. Volgens een vaste volgorde, ik weet niet beter. Heel soms gaat het fout. Dan sta ik met een handdoek onder een nadruppelende douchekop me af te vragen in welk deel van het ochtendritueel ik de weg ben kwijt geraakt. Zo diep in gedachten verzonken, dat de koppeling met de realiteit verdwenen is. Als een zombie in een parallelle wereld staar ik naar mijn handdoek, snap er even geen bal van, voer een ctrl f5 uit en dan is de draad moeiteloos de mijne. Ik moet daar altijd hard om lachen, vooral als ik terugdenk aan het moment dat ik besef de weg kwijt te zijn. Ben ik dat wel?

Vanmorgen ging het ochtendritueel om een heel andere oorzaak de mist in. Ik merkte het al toen ik met mijn slaaphoofd de weg naar de plee zocht, er zeurt iets onderin mijn rug. Ik sta al jaren op de nominatie voor een flinke hernia, heb ook al een paar keer als een oud wijf een paar dagen krom met uitslaande pijn naar rechtervoet doorgebracht, maar het is nooit tot een huisartsenbezoek gekomen. Tot nu toe heb ik het overwonnen op eigen kracht. Vanmorgen plofte ik dus op de pot, draai me naar links om mijn puzzelboekje te pakken, want zonder puzzelboekje is het maar saai poepen, en VLAM, een seconde en ik wist dat het foute boel was. In eerste instantie wilde ik er niets van weten tot ik op moest staan om mijn billen af te vegen………

Ik weet niet wat erger is: een beginnende hernia of spit. Maar beiden hebben dezelfde uitwerking. Sta je daar met een stapeltje pleepapier en je kunt niets doen! Niet linksom, niet rechtsom, hulpeloos starend naar het stapeltje papier in je hand. Je probeert het nog hoopvol….. Mijn onderlip moest er bijkans aan geloven, maar ik heb het redelijk netjes af kunnen werken. Voldoende om de douche de rest te laten doen.

De rest van de dag? Pijnstillers, lopen als Donald Duck, bukken is goed voor een slapstickfilm, maar nu ben ik gewoon bekaf! Moe van het zoeken naar een houding die de minste pijn oplevert, moe van de pijn zelf (pijnstillers werken niet echt goed), moe van op de minst elegante manier in en uit een auto stappen, moe van het goed af kunnen vegen van mijn derrière……

Ben  benieuwd hoe ik morgen mijn bed uit strompel…..

 

Terschelling, 05-10-’11, boomblaadje en een wijnrode stalen ros….

Er ligt een afgestorven boomblaadje op de vloer van het huisje. Ik blijf het vreemd vinden. Een blaadje dat misschien maar 8 maanden leeft om weer af te sterven. Ieder voorjaar jubelt het frisse groene grut aan de takken het nieuwe leven en het nieuwe jaar tegemoet. Maanden later belandt het op een grote hoop afgestorven blaadjes, klaar om opgeschept te worden voor in de groenbak of op de komposthoop. Of om door kinderlaarsjes flink door de war geschopt te worden. Of het belandt op een herfsttafel waar kinderen en volwassenen het najaar kunnen beleven en ervaren in huis of op school. Ik kijk naar het berkenblaadje op de grond en vraag me af wat het allemaal gezien kan hebben. Eilanders, Oerolgangers, Fjoertoerders, badgasten uit allerlei landen, St. Jansdraverij, ‘s nachts de zwaailampen van de Brandaris (hee, ik zie de haven), vogels, pollen, wolken of misschien helemaal niets…..

Het is tijd voor een cappuccino, maar daar moet ik wel even voor gaan fietsen. Op naar West, de Walvis of het New Amsterdamsch Koffijhuis. Ach, ik zie wel, ik ga mijn wijnrode stalen ros van het slot halen.

Dag blaadje, ik laat je in de tuin neerdwarrelen…..

 

Terschelling 04-10-2011, stukje dagboek

Het weerhaantje op de kerk van Midsland kijkt onverstoord naar het zuid-westen. Het lijkt of de tijd al die jaren stilstaat op Terschelling. Het is hier zo stil dat je je bijna gaat ergeren aan de mussen, kauwen en spreeuwen die in een appelboom, een eindje verderop, ruzieën om dat ene appeltje dat er nog hangt. Ook de koolmeesjes zingen hun afzonderlijke deuntjes.

Terschelling is mijn eiland. Ik voel me hier thuis. Gisteren fietste ik naar Heartbreak Hotel en alleen al zo af en toe een simpele groet van een eilander maakt me blij. We kennen elkaar niet, maar dat korte knikje of een hand die omhoog gaat, even een blik in elkaars ogen. Meer niet, maar zo veelzeggend.

Waarom Terschelling mijn eiland is?  Waarschijnlijk hoeft een eiland niet veel te doen om de mijne te zijn. Hoewel, Texel zegt me niets, ook al ben ik er wel eens geweest. ‘Het verlengde van Noord-Holland met een brede rivier ertussen.’ Dat is Texel voor mij. Vlieland vond ik een dag leuk, was er zo uitgefietst. De andere eilanden weet ik niet, heb ze nog nooit bezocht. Terschelling heeft zo’n diverse natuur. Van eindeloze stranden naar dijken tot bossen waarin je kunt verdwalen. Heidevelden, meertjes, duinen en nog veel meer. Alle elementen waar ik blij van word…..

propvolle verveling……

Het lijkt zo leeg in mijn hoofd. Voor het eerst in mijn leven ervaar ik werkelijk wat propvolle verveling is. Het is geen prettig gevoel. Het is een soort luchtledig waarin ik me niet kan verplaatsen, waarin niets mogelijk is. Het kent geen impuls, geen inspiratie, geen interesse. Ik zit te zitten en wacht. Waarop weet ik niet. Ik voel geen schop onder mijn kont, ik voel me niet schuldig, ik word lamlendig, zielloos. Alle gedachten die door mijn hoofd vliegen landen niet, zijn niet te vatten, zijn niet stil te krijgen. Het is een grote grijze brij die zich niet laat ordenen, niet laat sturen, niet laat structureren. Ook al zeurt er ergens ver weg een verlangen om het te vangen en te ontwarren, een plek te geven. Maar vooral het verlangen de gevulde leegte te begrijpen. Waartoe dient het eigenlijk? Welk nut heeft het. Wat houdt het tegen en doet het dat bewust? Ik kan er geen kant mee op en doorbreken lukt me evenmin. Ik ben overgeleverd aan een soort van gevangenschap, mijn hersens in de boeien geslagen. Als ik het kan doorgronden, dan krijg ik misschien ook meer vat op de reden waarom ik erin beland, of gebeurt het zomaar? Zit er niets achter, of juist iets of is het gewoon zo. Want het is niet leuk, het is niet prettig, ik schiet er niets mee op. Het geeft geen rust, geen gelatenheid, geen zin. Alles wat ik probeer te doen geeft geen voldoening, ik zie er het nut niet van in. Ik dwing mezelf iets te ondernemen, want ik wil zo graag iets doen, vooral om uit die staat van propvolle verveling te kunnen komen. Maar zelfs het dwingen geeft weerzin.

Ik laat het los, ik laat het zijn. Gewoon laten zijn, in al zijn leegte…..

protest van een eitje….

ik haat eitjes met zo’n velletje
zo’n velletje dat niet van de schil af wil
volgens mij had het eitje een kuikentje willen worden
het eigeel en wit houdt zich stevig vast aan het schilletje
volgens mij had het eitje een kuikentje willen zijn….

hoezo dienstbaar…..

ik loop van het Theehuis naar mijn fiets
na ruim een uur wandelen en bijna een uur napraten is het genoeg geweest
ze heeft me weer de ruimte gegeven, ze heeft me aangehoord
ze prikt, ze doorziet, ze geeft een zetje, ze pakt mijn verkeerde been
zo wandel ik nou eenmaal, samen met haar, door mijn oerwoud van rouw
rouw, rouw, rouw, wat breng je me nou

ik nam afscheid van kinderen, afscheid van verleden
afscheid van fundamenten, afscheid van……

MIJN FIETS?!

vol ongeloof staar ik naar een lege ruimte
er schieten honderden gedachten door mijn hoofd
heb ik wel? klopt het wel? ergens anders?
ik grijp in mijn binnenzak, ja het lag niet aan mij!!!
ik twijfel nog eens en nog eens en dan……

motsneeuw jaagt om mijn oren, de wind doet net geen pijn
3 dames achter een receptiebureau’ iene, miene, mutte’
wie van de drie, ja het is de linker politiedame, ik geef aan……
maar na een te lange wandeling mag ik van waakzaam en dienstbaar
ook al is de arm der wet drie dames sterk
gewoon naar huis, achter mijn laptop kruipen en aangeven

nou dames x 3, ik wil maar een ding aangeven:
vervelen jullie je een beetje?
hoezo dienstbaar…..

fantoompijn….

iemand vroeg mij laatst of er oude wonden open gereten zijn. Ik moest er even over nadenken. Ze vroeg het naar aanleiding van het overlijden van een zoon van een moeder die ik ken. Een moeder waar ik een paar jaar geleden mee optrok, deels professioneel, deels ontspannen, met humor en wederzijds respect. Zonder gezeur, zonder geteut, we hadden beiden hetzelfde beeld en doel voor ogen. Niet alleen met haar, degene die mij de vraag stelde is van hetzelfde laken en pak. Topwijven.

Ik moest even nadenken over die open gereten wonden. De dood van mijn zoon, alweer 8 jaar geleden. De dood van haar zoon kwam als een mokerslag binnen. Ik was totaal van de kaart en ik begreep er niets van. Ter verduidelijking: ik heb het afgelopen jaar heel het rouwproces nog eens dubbeldik over moeten doen, dat krijg je als je maar doorgaat en doet alsof je het allemaal onder controle hebt. En als ook nog eens je stiefdochter overlijdt……
Ik ben alle hoeken van rouw in geslagen en ik heb het allemaal ondergaan. Samen met mijn rouwcoach heb ik mijn diepste verdriet kunnen laten zijn.

Die oude wonden zijn geheeld. Wat rest is fantoompijn. Pijn om iets wat er niet meer is. Een deel van mezelf is er niet meer. Maar de pijn blijft. Vaag, onvoorspelbaar, niet te plaatsen, fantoom…..

Maar waarom was  ik dan totaal van de kaart?
Ik was een wond vergeten. Een wond die genadeloos open getrokken werd. Een wond die waarschijnlijk nooit meer als fantoom te omschrijven valt.
Het vacuum waarin je gegooid wordt. De wanhopige, onbegrijpelijke, onbevattelijke situatie waar je eigenlijk schreeuwend uit wilt, maar waar je 24/7 in teruggetrokken wordt. Het geloof, ongeloof, geloof, ongeloof, dit is niet waar, dit is waar, dit is niet waar, dit is waar. Het diepe, peilloos diepe verdriet waarin je belandt. Het niet aan willen gaan. Alles verzet zich.
Ik weet wat het is en wat het meest pijn doet is dat er nu iemand, die ik ken, door hetzelfde moet als waar ik toen doorheen moest. Waar ik weer doorheen ga…..Waar ik weer doorheen moet gaan omdat ik het vergeten was.

Fantoompijn. Een prettig, aanwezige pijn. Er valt mee te leven. Het duurt jaren voordat je weet dat het zover is. Maar tot die tijd…..

Nina, ik denk aan je. Of je wilt of niet.

2017 Fitgirl: de eerste week

Zoals geschreven in mijn vorige blog wil ik in 2017 een échte Fitgirl worden en heb ik 3 voornemens aangenomen: sporten, gezond eten en maximaal 1 keer in de maand alcohol drinken. Inmiddels ben ik een week verder en heb ik een aantal leuke dingen ontdekt.

Sporten:
Ik heb deze week al drie keer spierpijn gehad. Jazeker, al 3 keer! 2 keer van thuis sporten en 1 keer van de sportschool. Oké ik geef het toe: ik ben naar de sportschool geweest. Ik moet zeggen dat het me niet tegenviel. Sterker nog, het viel me alles mee en was zelfs best leuk! Ik was zondag ochtend met Vriendje en een vriend van ons mee geweest naar de Basic Fit. Terwijl zij hun deadlifts deden vermaakte ik mij prima op de andere apparaten en heb ik netjes al mijn spiergroepen afgewerkt. Bij het eerste apparaat raakte ik wat gedemotiveerd omdat de typische spierbonk van een afstandje giechelend stond te loeren maar daarna wist ik die makkelijk minimaal aan de andere kant van de ruimte te houden. Ze zeggen altijd dat je een doel voor ogen moet houden met dit soort dingen. Nu is mijn doel niet om minimaal 10kg afvallen (ik zou wegwaaien als ik dat doe) maar ik wil gewoon sterk en fit worden. Mijn doel is bij elke training nét iets meer kilo’s te kunnen tillen en net wat meer reps te kunnen doen. Een aantal jaar geleden liet ik mij nog tegenhouden door hoe zwaar een training is, nu krijg ik echt een kick als ik ineens 20kg squats en 14kg barbell curl kan doen.

Een ander doel van ons in de Vestingloop in ‘s-Hertogenbosch op 21 mei en dan de 10 kilometer. Maar om daarvoor te trainen heb ik goede thermo shirts nodig die ik deze week ga kopen. Het hardlopen laat dus nog even op zich wachten maar al met al ben ik qua sport tevreden over de eerste week.

Gezond eten:
Het gezonde eten lukt ook aardig. Hoewel ik in een vakantie altijd erg onregelmatig eet heb ik door alle vrije tijd wel even goed de mogelijkheid om alles goed onder de loep te nemen. Fijne hulpmiddelen daarbij zijn apps voor op je telefoon. Ik had al een tijdje de Aqualert om bij te houden dat ik 2l vocht per dag binnen krijg en heb nu ook de eet-meter app van het Voedingscentrum op mijn telefoon staan. Hier voer ik elke dag in wat en hoeveel ik eet en kan aan het einde van de dag een prachtig Excel lijstje downloaden waarin al de voedingswaarden staan. Zo ben ik erachter gekomen dat het helemaal niet gek is dat ik op het randje van het BMI ondergewicht zit aangezien ik minimaal 500kcal per dag te weinig eet! Dank je Voedingscentrum! Ik aanbid deze app echt. Het is even gedoe om alles in te voeren maar na een tijdje staan veel gebruikte producten gewoon tussen de snelkiezer.

Een keer in de maand alcohol:
Nou hier valt nog niet zoveel over te zeggen aangezien we pas een week verder zijn. Mijn verjaardagsfeest was alcoholloos (voor mij dan) een groot succes. Het aanbod aan 0,0% drankjes is grandioos! Radler, Jillz, Bavaria Fruity Rosé, het is allemaal verrassend lekker! Het enige lastige is soms het plannen van meerdere feestjes in een maand, ik ben benieuwd hoe we die gaan ervaren zonder alcohol.

Ik ben pas een week verder maar ik heb een hoop dingen ontdekt die mijn komende jaar erg makkelijk gaan maken. Als je maar even weet waar je moet zoeken en de motivatie hebt om er energie in te steken zijn de middelen om je te helpen gezond te eten en te leven ruim beschikbaar!

2017: goede voornemens

“Today is the first blank page of a 365 page book, write a good one!”

Ik ben normaal niet zo van de quote’s maar deze spreekt mij al een tijdje aan. Ik ben normaal ook niet zo van de goede voornemens maar dit jaar ga ik ervoor: ik wil een echte fitgirl worden. Drie jaar geleden was mijn goede voornemen om vegetariër te worden en ik heb geen dag gezondigd. Dit jaar wil ik fit worden, écht fit en hoop dat ik er net zo gedisciplineerd mee om kan gaan als mijn voornemen van drie jaar geleden.

Waarom een fitgirl? 2016 is een pittig jaar geweest. Nadat ik 8 jaar geleden mijn broer verloor en een jaar geleden ook mijn zusje overleed had ik wat demonen in mijn rugzak. Na in de zomer van 2016 aan het eind van mijn latijn te zijn gekomen heb ik met stevige therapie mijn geest aangepakt. Mijn geest lijkt aardig in balans en het tweede halfjaar van 2016 was helemaal in het ‘volg je hart’ teken. Maar om echt een eenheid te worden wil mijn lichaam ook wat: die voelt namelijk nogal vaak zwaar, loom, ongemotiveerd en in volledige tegenstelling van mijn geest. Dus: ik wordt een échte fitgirl!

Hoe dan? Nou ik heb een aantal dingen op een rij gezet waar ik mee aan de slag wil gaan in 2017:

  1. Sporten. Sporten. Sporten.
    Ja ja ja, iedereen zegt dat hij gaat sporten op 1 januari en zitten de rest van het jaar vast aan een veel te duur sportschoolabonnement waar ze niks mee doen. Nou ten eerste neem ik geen sportschoolabonnement want sportscholen zijn kut. Samen met mijn vriend heb ik thuis een aantal attributen om mee te fitnessen dus dat pak ik als eerste op.
    Daarnaast ga ik samen met een vriendin op zoek naar een leuke sport om samen te doen, want zeg nou zelf, je samen in het zweet werken is veel leuker dan alleen! We beginnen 14 januari met een proefles paaldansen en als dat niet bevalt gaan we samen op zoek naar iets anders.
  2. Gezond eten.
    Nou moet ik eerlijk zeggen dat wij al aardig gezond eten. Ik als vegetariër krijg weinig vetten binnen en verder maken we veel vers in plaats van kant en klaar te kopen. Een frietpan hebben we niet en pizza vergeten we altijd op het boodschappenlijstje te zetten. Maar we gaan nog een stap verder: dagelijks lekkere smoothies, salades voor op het werk, gevarieerder koken en goed uitzoeken hoe ik aan die eiwitten kom die al die bodybuilders per dag eten als vegetariër.
  3. Een keer in de maand alcohol.
    Ik moet toegeven dat ik bang was dat mijn vriend teleurgesteld zou zijn toen ik dit voornemen aan hem voorschotelde maar hij zei meteen ‘ik doe mee’. Hij is al een tijdje fanatiek aan het sporten en vindt eens in de maand alcohol daar eigenlijk wel bij horen. Voor mij is het een dieper lichamelijke aandrang aangezien ik na 2 wijn al een kater heb zo groot als de Big Ben. Ergens zegt mijn lichaam dat alcohol niet zo goed te verteren is door mijn 1,62m en 48kg. Na 27 jaar besluit ik toch maar eens te luisteren.

Dus, in 2017 wordt ik een échte fitgirl!

Wat zijn jouw goede voornemens?

 

8…………..

langzaam verdwijn je
uit ieders geheugen
het is ook al zo lang geleden
niet meer actueel
langzaam verdwijn je op de achtergrond
van je weet wel, dat was toen

dat was toen
toen is lang geleden
het doet er niet meer toe
vandaag is nu, blijf niet lang hangen
maar voor mij
hangt de tijd al 8 jaar doodstil……

Pieter