Tagarchief: tuin

bolchrysant………

eigenlijk heb ik een hekel aan die krengen, ieder jaar maar weer. Aan het eind van ieder jaargetijde groeit mijn verlangen naar de volgende en ik heb best wel weer zin in storm, regen, prachtige luchten, kou en alles wat bij herfst hoort behalve de Bolchrysant! En dan moeten voor de gezelliegeit ook nog pompoenen bij, kastanjes, eikels en ander herfstplezier en oh wat hebben we dan weer een gezellig herfsttafereeltje bij elkaar vergaard. Blarghhh.
Nee hoor onzin, ieder z’n meug en als je daar van kunt genieten dan moet je dat vooral doen en ik moet nu helemaal mijn toetsenbord houden, want sinds vanmiddag staat een witte bolchrysant vol in knop voor de schuifpui. Ik kies wel expres voor wit want de paarse, steenrode, gele en overige herfstkleurenvarianten zijn me nu nog te ‘herfst’. En dan moet ik binnenkort ook weer aan die supersaaie Erica, opnieuw: Erica. Eergisteren hoorde ik uit menig mond naar aanleiding van de weersvoorspellingen ‘de zomer is voorbij’ en ik steek dan heel koppig mijn neus in de wind en voorspel een prachtige september. En verdomd, na het weekend kruipt de temperatuur gewoon weer omhoog tot aangenaam. Nu maar hopen dat mijn voorspelling ook voor de rest van september geldt anders ben ik bij deze gezakt als helderziende. Waarom krijg ik steeds dit liedje in mijn hoofd als ik het woord ‘bolchrysant’ uitspreek …….. 

bolchrysant, bolchrysant
ik stop nu maar met klagen
anders komt het in de krant……

wat een onzin zeg ……..

wil ik morgen eindelijk in de startblokken met snoeischaar, harkje, schoffeltje, schepje, tuinafvalbakje, rozenmest en ga zo maar verder, loop ik het risico uit m’n onderbroek te waaien.

donderdag zit ik de hele dag in Hilversum, dus zal ik geduld moeten hebben.
wil je tuinieren ben je een maand te vroeg
wil je weer tuinieren blaast de wind de dag aan gort
wat een onzin ……………..

mijn handen jeuken ….

nee, ik ben niet van plan om iemand een dreun voor z’n kop te geven hoor, zou niet durven. hoewel ….. er zijn er een paar waar ik maar al te graag mijn hopeloos ontbrekende Rambo-krachten op zou willen botvieren, maar dat terzijde. het gaat om heel iets anders. ik heb mezelf getrakteerd op een abonnement op Tuin & Co. na 3 jaar merkte ik dat de Seasons mijn lievelingsblad niet meer was, vooral omdat het, net als de Libelle en de Margriet, in herhalingen gaat vallen. dus op naar een nieuw tijdschrift en deze tuinfanaat kan wel een maandelijkse tuinboost op papier gebruiken. en tijdens het lezen van het eerste exemplaar mijner abonnement, begonnen spontaan mijn handen te jeuken. ik doe zoveel ideeen op, raak bij voorbaat al verslingerd aan nieuwe plantjes en vooral het zien van een schitterende rozentuin maakt me rijp voor het dragen van een slabbetje.

ik moet nog een maandje geduld hebben voordat ik mijn handen weer heerlijk vol in de aarde kan stoppen, maar morgen ga ik alvast een beautysalonbehandeling voor mijn rozen organiseren. nee, geen maskertje of pakking of zo, maar ze mogen met hun voetjes in de (biologische) mest. zijn ze dol op. mijn handen jeuken maar het is nog echt een maandje geduld ……….