4 jaar geleden….
geplaatst op | 13 januari, 2013 | 2 reacties
ik heb je fiets naar huis gebracht….
geplaatst op | 13 januari, 2013 | Reageren uitgeschakeld
ik ben aan het kauwen. Herkauwen.
ik ben aan het plaatsen. Herplaatsen.
ik ben aan het schikken. Herschikken.
na 4 jaar is je fiets verplaatst. Herplaatst.
en met halfvolle banden, kille kou, wind tegen, net als toen
trapte ik mijn tranen weg, iedere meter van daar naar huis
het schreeuwt in mij, het krijst in mij
maar ik fiets stug door
op jouw fiets
dit doet zo’n zeer
dit is zo erg
dit wil je niet
dit …..
zoon, ooit ergens zal het nooit meer pijn doen
ooit klopt het weer
ooit…..
sentimentele ouwe taart…..
geplaatst op | 1 december, 2012 | 3 reacties
zaterdagavond. Een week van zware griep achter de rug. Een week laveren tussen vervelen, slapen, radio luisteren, nadenken, creperen, heldere momenten, slapen, vervelen, zure rug kweken en alles wat erbij hoort. Een hele week ging een diepe zucht ergens langs, langs de griep. Ik kan het niet omschrijven, denk dat je hetzelfde moet ervaren om dat punt te kennen. Ergens in het midden onder je middenrif. Daar zit dat punt. Dat speelt op als je griep hebt en diep zucht. Het voegt iets toe aan je zucht, ik weet alleen niet wat. Gisteren was daar het moment dat de zucht niet langs dat punt ging. Ik stond onder de douche, mijn vieze, ‘s nachts kletsnat gezwete lijf af te spoelen. Vies van de bacterien, van de troep die het lichaam met moeite eruit heeft moeten griepen. Ik hou niet van medicijnen, dus ik doe het met hooguit een paracetamol om me even een stukje beter te voelen, om mijn lichaam even een steuntje te geven. Verder vertrouw ik geheel op de kracht van mijn lijf en gelukkig kan ik dat dus ook doen. Verder ga ik er dwars doorheen. Niet alleen mijn lijf wordt er sterker van, ik groei ook ergens in mijn bewustzijn. En onder de douche slaakte ik een diepe zucht en meldpunt griep was verdwenen. Terwijl ik het hete water onder mijn neus wegblaas, groeit er een flinke glimlach om mijn mond. ‘Ik heb het gered, i’m the best!!!!!’. Dat ik een uur later weer zit te rillen als een rietje is een ander verhaal en waarom is een nog anderder verhaal, want koorts heb ik niet.
Dat ik met deze monsterklus een hoop energie verspild heb is duidelijk. Als er iets sentimenteels op tv is, lopen de tranen over mijn wangen. Als ik naar een mooi stukje muziek luister, wat ik vaker en droog doe, slaan in ene de sluizen open. Als ik dat ervaar, dan weet ik dat ik de griep wel lichamelijk overwonnen heb, maar emotioneel zit er nog iets dwars. Kan de kleine meid in mij zijn die supertrots is op het overwinnen van een simpele griep, kan ook een simpele uiting van vermoeidheid na een griep zijn. Ik hinkel op beide benen en het zal me een worst zijn.
Maurizio Pollini speelt Chopin zoals ik hem dat al jaren hoor spelen en de tranen stromen over mijn wangen. En dan denk ik een moment ‘ik word een sentimentele ouwe taart!’
Let it be……….
in tijd….
geplaatst op | 19 november, 2012 | 2 reacties
tijd maakt niet uit
het haalt je toch wel in
wat de doet met tijd
is jouw verhaal
ik zal het niet tegenspreken
zal het niet achterhalen
het is jouw verhaal in tijd
wie ben ik om daar aan te twijfelen……
nondekuitenkoppen!!!!
geplaatst op | 16 november, 2012 | 4 reacties
kun je je het nog herinneren? Ze deed rennen!
Nu niet meer…. Ik dacht alles goed op orde te hebben, heb ik een week of 4 geleden toch een verkeerde stretch gedaan. Ik was bij les 13 aanbeland en tot dan toe ging het zo goed. Ter voorbereiding van les 13 deed ik netjes, zoals bij alle lessen ervoor, mijn voorbereidingen. Tijdens het stretchen voelde ik al dat ik met mijn linkerkuit iets te fanatiek gegaan was. Maar geen zorgen, het zeurde en gooide het op spierpijn. Les 13 ging niet van harte, maar het ging. Ik was trots op het feit dat ik zonder problemen 1 x 2, 1 x 3 en 3 x 5 minuten achter elkaar kon rennen. Tussendoor heb je wandelstukken en toen zeurde kuit wel, maar dat negeerde ik. Ben niet van suiker! Les 14 startte ik vol goeie moed en tijdens het 2e stuk van 6 minuten ging het helemaal fout. En 20 minuten hinkelend naar huis zien te komen met een zwaar bezweet lijf bij 1 graad boven nul is niet leuk. Thuis deed ik ook nog eens wat ik beter niet had kunnen doen: verwarmende zalf erop smeren en dik inpakken. Nee, ik had moeten koelen met ijs. Weet ik veel…
Ik heb mezelf ruim twee weken gegeven en afgelopen woensdag ben ik weer met les 13 begonnen. Dat ging goed. Kuit begon wel weer te zeuren, maar niet zo erg als een paar weken terug. Ik had hoop en had wel met mezelf afgesproken dat ik les 14 met beleid zou rennen. Geen grens overgaan en als het maar 1 keer 6 minuten zou zijn, dan is het ook goed.
Het werd vanmorgen 1 x 2, 1 x 3 en 1 x 6 minuten. Het ging goed. Tijdens de 3 minutenren voelde ik wel een tikje waardoor de kuit iets meer aanwezig was, maar de rest ging goed! Ik was tevree. Kuit zeurde nog steeds en het leek wel of er een kabouter flink aan het werk was, want de kuit deed van alles en het voelde maf. Ik was trots dat ik op tijd gestopt was. Ik had geluisterd naar mijn lichaam eh kuit!
Een uur later ging het fout en was ik weer helemaal terug bij ruim 2 weken geleden. Trap af is strompelen, afwikkelen van de voet gaat net aan. Kortom: het is veel erger dan ik dacht.
Ik deed mijn beklag op Facebook en kreeg zoveel bijval en een paar goeie tips.
Ik baal, ik ben boos, ik ben van alles, maar dat heeft geen zin. Dit moet in alle rust genezen. Ik weet niet of het zweepslag is, kan me niet herinneren hoe het voelde toen het de eerste keer fout ging. Wat ik wel weet is dat het goed fout zit. Ik strompel nog net niet, maar trap af is vreselijk. Kortom: daar gaat mijn poging om mijn conditie te versterken. Komende 6 weken die ik in ieder geval niets en na die 6 weken beslis ik of ik weer bij les 1 start of dat ik toch nog een paar weken extra moet nemen. Kortom: NONDEKUITENKOPPEN!!!!
zintuigen, overleeftuigen…
geplaatst op | 12 november, 2012 | 5 reacties
Op zondagmiddag kook ik een heerlijk pompoensoepje. Het recept verveelt na al die jaren nog steeds niet. Ik slobber mijn schaaltje leeg, giet de rest in bakjes en vries het in. Zo lekker!
‘s Avonds gaan de kaarsen aan, van gewoon tot geurkaars. Zoek fijne muziek uit op Spotify, kijk om me heen en ik geniet van de gloed, de gezelligheid, mijn huis.
Vanmiddag loop ik bij Ria binnen voor een cappuccino en de krant. Aan de stamtafel zit de vrouw die ook de overheerlijke Voltairetaarten bakt. Voor haar een naaimachine. Het is inloopmiddag. Ieder met een probleem, iets kapot of iets geks is welkom. Ik drink mijn cappuccino, lees de krant en hoor het zachte rammelen van de naaimachine, het geklets, de jaren 50 muziek en de koffiemachine.
De zonsondergang is mooi. Al zie ik het door een filter van voorzethorren aan de buitenkant van het raam. Maar van de week was het in de trein nog mooier. Een zonsopkomst achter heiig grasland.
Dat zijn momenten die iets laten borrelen van binnen. Momenten dat ik me intens gelukkig voel. Ik hoor de mooiste dingen, van kwetterende spreeuwen tot een mooi muziekje. Van een bovenbuurman die luid zingend de hondenharen van de bank stofzuigt tot de gaskachel die snort.
Ik zie de mooiste dingen. Van een schichtig koolmeesje bijna ondersteboven aan een vetbol hangt, tot een winkel die winter uitstraalt. Een aflevering van De Wilde Keuken.
Ik proef de lekkerste dingen. Van mijn eigengemaakte pompoensoepje tot een paar simpele kippenpootjes met cajunkruiden gebakken in de pan.
Ik ruik de lekkerste dingen. Van een paar simpele geurkaarsen tot de geur van een vroege ochtend na bijna nachtvorst.
Ik voel de fijnste dingen. Van het borrelen in mijn binnenste van intens geluk, tot het ventilatorkacheltje dat langzaam mijn verwarmingsloze slaapkamer tot behaaglijk opwarmt. Het kriebelen van mijn wollen vest in mijn nek, het lapje echte satijn dat ik nog ergens voor wil gebruiken. De warmte van het zonlicht.
Ik huur een fijn huis, ik heb een fijne baan, ik heb goeie vrienden en leuke collega’s. Een topper van een dochter en een zoon zoals een zoon volgens mij hoort te zijn. Een hemelse zoon in warme en mooie herinnering. Een moeder waar ik alles aan kwijt kan.
Maar mijn zintuigen, mijn overleeftuigen. Als ik die niet had….
Mijn huwelijk naar de maan, het huis met verlies verkocht, de ING die me een klotestreek leverde. Een schuld waar ik, in het ergste geval, de komende 5 jaar aan vast zit. Het kan me allemaal gestolen worden. Zolang alles wat hier boven staat maar blijft. Dan is het goed. Dan blijft het goed…
mee munne eige gin blijf….
geplaatst op | 4 november, 2012 | 3 reacties
ken je dat, zo’n moment dat je met jezelf geen raad weet? Dat er van alles door je heen gaat, schiet, vliegt en tolt en je kunt het geen van allen te pakken krijgen, laat staan er wat mee doen? Dat heb ik nu en dat is alles behalve leuk. Ik heb er vaker last van en het zal wel ergens terug te vinden zijn als ADHD of ADD of ODD of WWWTCI (what we want to call it) al geef je het beestje een naam, het lost er niets mee op. Ik wil lezen, maar na 3 zinnen weet ik niet eens meer wat ik gelezen heb. Ik wil iets lekkers koken, maar als ik in de keuken sta wil ik alweer weg. Ik wil een vlogvraag opnemen, maar ik krijg alles wat ik erin wil stoppen niet op een rij. Ik wil een stukje schrijven en het enige wat ik kan doen is schrijven dat ik geen raad met mezelf weet. Levert wellicht een leuk stukje op, maar ik schrijf nu echt omdat het eruit moet. Soort van dwangneurose die me laat rammelen op mijn toetsenbord en die me alleen maar laat beschrijven wat het nu met me doet.
blarghhhh
Iedere dag zou ik kunnen schrijven. Iedere dag zou ik een vlogvraag op kunnen nemen. Ik beleef zoveel, er gebeurt zoveel, er is zoveel waar ik een ei van kan leggen en als ik dan eenmaal klaar zit voor dat toetsenbordje, ben ik alles kwijt. Het is al gebeurd in mijn hoofd. Het is al verwerkt in mijn hoofd. Het heeft al een plaats in mijn hoofd. En er dan nog over schrijven is achterhaald. Dat is schrijven over een issue dat allang weer verleden tijd is.
Verleden tijd?
Ja, verleden tijd voor mij.
Maar dan kan je er alsnog over schrijven toch?
Nee…….
Dat is juist het probleem. Op mijn iPhone heb ik Evernote gelowndoad. Een prachtig programmaatje dat werkt als foto-, memo-, aantekeningen-, dictafoongeval. Dat was mijn redding. Daar kon ik al mijn invallen, kwinkslagen, ideeen op kwijt. Het staat vol en daar blijft het bij. Het frustreert me. Het jaagt me op. Als ik het in mijn hoofd al uitgewerkt heb, is het voorbij. Het weer herkauwen om er een leuk stukje over te schrijven (en echt, het is soms hilarisch) kan ik niet. Dan moet ik de clou gaan herschrijven, dat is net zo iets als een goeie mop opnieuw vertellen terwijl je je net helemaal flauw gelachen hebt.
Ik ga even downsizen, even tot mezelf komen, even een tandje minder. Wellicht helpt het……..
sssssttttttt……
stukkie thuis…
geplaatst op | 29 oktober, 2012 | 2 reacties
na alles weer eens op een rij gezet te hebben, wil ik weg uit mijn thuis. Ik wil naar mijn tweede stukkie thuis. Daar waar ik me thuis voel maar niet geconfronteerd word met wat er meer in het leven toe doen. Een soort veilige haven, een soort van thuis zonder dat het thuis is: Voltaire.
Ik stap binnen terwijl de enorme etalageruit aan het beslaan is. Het is waterkoud buiten. Wennen. Ria staat achterin de keuken, Nikki zit achter zijn koffie. We groeten elkaar zoals het hoort als je je ergens thuis voelt. Ik steek gelijk van wal. Ria moet weer het een en ander van me aanhoren. Ria en ik hebben een klik. Een klik die geen verdere uitleg nodig heeft. Het is er. Nikki wil er meer van weten en ik praat met Ria en met Nikki. Ondertussen maakt Ria een overheerlijke cappuccino voor me en neemt de bestelling van nog meer gasten op. Ik wil een cappuccino en een tosti. Pak in afwachting een smikkelklaasje uit een van de koektrommels, vis een potlood uit een bakje schrijfgerei en buig me over de dagelijkse Volkskrantpuzzel. Niet dat ik lid ben van de Volkskrant, Voltaire is dat wel.
Ria klutst een paar eieren, Nikki moet ergens iets opruimen en vertrekt, een andere bekende Voltairebezoeker stapt binnen, een paar studenten zitten aan de stamtafel. Het krakkemikkige platenspelertje draait zijn rondjes om jaren 50 muziek. Bas, zojuist binnen gekomen wil wel een plaatje omdraaien, Ria is blij. Ik ruik, ik hoor, ik voel, ik lees, ik puzzel, ik ben thuis.
De tosti laat even op zich wachten. Maar dat ben ik gewend. Op een Voltaire-tosti is het prima wachten. Ik heb zowaar de Volkskrant-puzzel gedaan. Weet wie er geboren dan wel overleden is. Ik verorber een tosti zoals een tosti hoort te zijn. Ria heeft kippenvel om iets wat ik verteld heb en ik heb kippenvel om zijn reactie.
Stukkie thuis.
Daar waar ik hoor te zijn.
Zo af en toe……
ik ben sterk en ook niet….
geplaatst op | 29 oktober, 2012 | 2 reacties
voorwaarts mars, gaan met die banaan, we gaan ervoor….
denk je alles gehad te hebben, komt er nog een schepje bovenop.
‘Prima joh, doe maar, het is gratis als je de kleine lettertjes niet leest!’.
Waarom ik dit opschrijf? Ik weet het niet. Misschien wel om online bijval, online troost, online whatever….
Wat ik wel weet is waar ik nu mee geconfronteerd wordt. En dat is niet mis. Dat is kut, niet eerlijk, maar gewoon zoals het is. De scheidslijn tussen eerlijk en oneerlijk bestaat soms niet. Soms is eerlijk oneerlijk en oneerlijk is eerlijk. Je trekt aan het kortste eind, hoe je het ook went of keert, hoe je het ook kent of weert. Alle voorwaarden, kleine lettertjes en wat nog nodig is, gelezen te hebben. Wat ik wel weet is dat ik me er niet door klein laat krijgen. Al lijkt het me wel lekker. Je klein laten krijgen en de rest denkt en beslist voor je. Doe maar.
Waar ik het over heb? Over het bedrijf ING. Een bedrijf dat alleen maar aan zichzelf denkt. Een bedrijf dat op maandag a zegt en op dinsdag b bedoelt. A brengt opluchting. B brengt een keiharde herziening. A komt op ergens in september, B komt daags erna. A gaf opluchting, B gaf verstikking. Daarnaast is ING ook nog eens heel dom. Stuurt brieven die niet verstuurd hadden mogen worden. ING vergeet zeer belangrijke informatie daar waar het helder en open had moeten zijn. Excuses? Nee, geen excuses…
Aan de telefoon niet meer dan domme ING-robotten. Jonge mensen die in dienst van ING proberen feiten recht te lullen en excuses te vermijden. Voor lul staan in een organisatie die profiteert en melkt. Daar moet je heel wat voor over hebben. In dienst van een falend bedrijf je product overeind te zien houden. Chapeau voor ene Roderick en nog een paar meer. Chapeau voor de ING-robotten.
Meer is het niet. En ik laat me er niet door klein krijgen. Ik blijf wel overeind. Vraag me alleen niet hoe en waarom.
vraag me niet….
geplaatst op | 7 oktober, 2012 | geen reacties
nee, vraag me maar niet…
« heen in de tijd — terug in de tijd »'s-Hertogenbosch 10 abonnement bed beurs blij bloggen Bob borstkanker compagnie carabosse doe het zelven feestdagen festival Boulevard fiets heimwee huis hyves jaargetijden kapper kluts koffie kytopia langste nacht lijf Linkdump linkedin linkshandig loterij moeder mondhygieniste nacht Noordwijkerhout Oerol Pieter pink ribbon rouw rtl tijdschrift tuin tuinscheurkalender tv weblog weer werk wordpress
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.
