geen schijn van kans….

geplaatst op | 17 augustus, 2012 | 2 reacties

ik kwam langs voor de bezichtiging en de bijna vorige bewoner, mijn soms verre maar toffe collega, vertelde er over. En terwijl hij het vertelde kwam een stevige witte kat het huis binnen lopen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Een zwarte kat, een stuk schuchter, volgde. Er ging toen al een signaal door me heen. Verblind door het appartement was het signaal al snel tot ergens achter in mijn bewustzijn verdwenen. Witte kat, zwarte kat, mijn kat…..

Opnieuw: de kat van mijn dochter.

Mijn kat, lees kat van mijn dochter, heeft een deel van haar leven geleefd met 2 opdringerige, hanige, omhooggevallen ‘je weet wel’ katers. Witte en zwarte buurkater waren broers en als klap op de vuurpijl hoorde er ook nog broer oranje bij. Kat van dochterlief verdiende na zoveel jaar wel eens wat rust, maar lukt dat wel met een stel ondernemende ‘je weet wel’ broers next door. Broer zwart en oranje zijn geen helden, broer wit daarentegen is ondernemend, voor de duivel niet bang en weet zijn weg wel te vinden. Of iedereen daar zo blij van wordt is een ander verhaal. Mister White of gewoon Zoë doet waar hij zin in heeft, het beest dwingt gewoon respect af. Helaas zijn kat van dochterlief en ik daar niet van gediend! We hebben allebei zo onze ervaring met het mannelijk geslacht en van hanen moeten we het al helemaal niet hebben.

Ik had netjes mijn deel dakterras, in overleg met de buren, voorzien van afscherming. Vooral omdat ik geen zin had in krijsende, gillende, haarbal veroorzakende katten, maar Mister White of gewoon Zoë trok zich er geen zak van aan. Meneer sprong zonder problemen over mijn afscherming, konijnengaas gelardeerd met bamboestokken, verzonnen op een slapeloze nacht nadat kat van dochterlief me diezelfde halve nacht wakker gehouden had.
Meneer kon echter niet meer terug, buurvrouw kwam hem met veel excuses halen en ik dacht nog ‘dit moet toch wel duidelijk zijn!’.
Een paar dagen later kwam het verlossende bewijs: het was niet duidelijk. Mister White zat weer op mijn balkon en kon niet terug. Kat van dochterlief helemaal in paniek, in de stress, vloog me aan… (dank je wel, hoezo lijk ik op Mister White?) Ik werd woest! Belde aan bij de buren en vertelde dat Mister White op mijn balkom zat en niet terug kon en dat deed ik niet al te aardig. Baas van Mister White is een doodgoeie jongen, kwam mee om het op te lossen en beloofde me het van hun kant ook aan te pakken.

Ik zei nog dat ik ervoor gezorgd had dat mijn kat geen herrie bij hun kon veroorzaken, dat verwacht ik ook niet van hun katten!!!!

Ik ging dus nogal onaardig tekeer tegen buurman/jongen, maar nu ik zie dat hij aan hun kant vrijwel hetzelfde aangebracht heeft als dat ik 2 maanden geleden al gedaan had, vind ik mezelf maar een kreng. Dit is zo schattig om te zien. Kennelijk zaten zij ook met hun handen in het haar. Want leven met zo’n eigenwijs stuk vreten als Mister White is eerder een opgave dan vanzelfsprekend.

Nu hopen dat ons werk werkt, want niets is zo voorspelbaar als Mister White. Als mijn kat had hij geen schijn van kans, maar niet iedereen is zo vreselijk als ik…..

Comments