blogmoordenaars…

geplaatst op | 6 augustus, 2012 | 6 reacties

****lambards accent* oh mijn god, de Meestrichter tuttenclub mag op vakantie! Een heel balkon vol! Dat is mishandeling….***

wat een feestboekpost al niet teweeg kan brengen. Want ik kan zo’n loze kreet, geschreven op mijn postzegeltoetsenbordje in de trein van ‘s-Hertogenbosch naar Utrecht, wel wereldkundig maken, de reacties vroegen om meer.
Die vraag zette me, zoals ik al zeker 2 jaar doe, te denken. Want toen ik nog geen Facebook en Twitter had, schreef ik er een blogje over. Sinds mijn stappen naar die twee nog nauwelijks.
Waarom?
Simpelweg omdat je je eerste braaksel meteen wereldkundig kunt maken. Bij wat tussen sterretjes hierboven staat hoort natuurlijk een heel verhaal. Het is eigenlijk niet te vatten in een zo’n zinnetje. Want al schrijvend kom je op associaties, op verbanden, op herinneringen, op soortgelijke situaties en nog veel meer. Maar dat komt pas als je het in je laat gisten. In wezen blijft het een eerste braaksel, maar tijdens het gistingsproces voorzien van een diagnose en eventueel een medicatie.
Zo, is dat even een vorm van vrije ‘verzinmaarraak’.
Komt er in ieder geval wel op neer. Je bent het kwijt, meer niet en dat is waarom ik een haat-, liefdeverhouding heb met Facebook en Twitter. Het is zo makkelijk. Het is zo 140 karaktergevoelig. Het is zo oppervlakkig. Het is zo leeg…..
Niet als je tussen alle foto’s door kijkt, door alle belevenissen heen leest, niet als je de mensen achter de foto’s en korte berichtjes kent en ongeveer in kunt schatten wat de boodschap erachter is. Dan is Facebook en Twitter een mooi update-medium. Ik blijf op de hoogte van familie, van verre vrienden, van goeie kennissen, van via via via via wie dan ook. Maar tot een goed gesprek zal het nooit komen. Of elkaar gewoon opzoeken en alles wat je zou kunnen verzinnen bij die ene foto of dat ene korte bericht uitgebreid bespreken. Hoor elkaar, praat met elkaar. Druk niet onverschillig op ‘like’ of ‘retweet’. Ik vind ‘like’ bij Facebook meer een gebaar van ‘ter kennis genomen’.
Wellicht zien andere Facebookers en Twitteraars dat heel anders, dat doe ik deels ook, maar ook deze gedachten over Social Mediakanalen doorkruisen mijn hoofd.

Ik blijf lekker op Facebook en Twitter. Ik verpak mijn belevenissen maar al te graag in 140 karakters of losse korte berichtjes. Maar ik weet dat het blogmoordenaars zijn en ik weet dat het mijn fantasie ernstig aantast, totdat…..

Vanmorgen stapte ik om 07:21 uur in de trein en in plaats van een rustig balkon aan te treffen, werd mijn plan om daar plaats te nemen verdreven door een stuk of 8 limburgse meiden met enorme rolkoffers. Ik kon ze, voordat de trein tot stilstand kwam, al horen. Ik doe mijn uiterste best om het limburgse taaltje een kans te geven, want ieder dialect heeft een bijzondere oorsprong, maar limburgs blijft bij mij een achtergesteld gebied. Niet eerlijk en geheel naar de verwachting der zuid-limburgers, maar het is nou eenmaal zo. Pubermeiden kunnen vreselijk dom wauwelen, maar bij Limburgse meiden is het net even iets erger. Buiten het gewauwel om maakte ze ook nog eens enorme herrie en was het puberale gelach navenant.

Wie ben ik? Wie ben ik om me te ergeren aan het plezier van een stel meiden van welke leeftijd of uit welk landsdeel dan ook? Liever dit dan een stel ongeinteresseerde trutten die denken het centrum van de wereld te zijn en daarvan zijn er al teveel.

Ik ga proberen om mijn iPhonepostzegeltoetsenbordje voortaan te gebruiken als gistbak. Want er overkomt me zoveel waarover ik kan schrijven. Het leven is wat dat betreft zo leuk en vol verrassingen.

De blogmoordenaars zijn dood, leve de blogmoordenaars!

(nu nog waarmaken…..)

Comments