ome Pieter…
geplaatst op | 10 juli, 2012 | 4 reacties
dochterlief en ik eten samen. Zij heeft na een dag werken wat boodschapjes gedaan, ik maak na een dag werken de boodschapjes klaar tot hapbare brokken. Spercieboontjes, krieltjes en slavinken. Ik adviseer haar een volgende keer blinde vinken te nemen, maar als ik er goed over nadenk, vraag ik me af welke van de twee nog het meest zuiver en gezond is.
Dochterlief en ik kletsen gezellig tijdens het eten over vanalles en nog wat. Over haar naderend samenwonen, over vriendschappen, over familie en familiefeesten en in ene, door een hartekreet van dochterlief stromen de tranen over onze wangen.
Nee, er zal nooit een ome Pieter zijn.
Door onze tranen en snikken heen proberen we elkaar te vertellen hoe we op dit moment denken en voelen over het verlies van Pieter. Het is de tweede keer in heel de 3 en een half jaar dat we zo open en bevrijdend over ons verdriet praten. Het zit bij ons allemaal zo diep en we laten het zo hanteerbaar toe. Grotendeels om niet helemaal gek te worden, deels omdat we bang zijn elkaar er heel verdrietig van te maken. Het leven gaat immers door en die lambal daarboven zou niet anders gewild hebben.
Asha en ik voelen zijn aanwezigheid heel sterk in dit huis en tegelijk vragen we ons af of we ons niet voor de gek houden met die gedachte. Is het wel zo? Is hij wel in dit huis aanwezig of willen wij dat zo graag zien? Dochterlief en ik: dramaqueen en doodnuchter in een. Als wij dat zo voelen, dan voelen wij dat zo en als het een grote onzin is, dan is het maar zo. Wij overleven op deze manier.
Er zal nooit een ome Pieter zijn. Zij zal nooit weten hoe haar neefjes en nichtjes eruit hadden kunnen zien. Ik zal nooit weten hoe al mijn kleinkinderen eruit hadden kunnen zien. Zij zal nooit haar kinderen met die van haar broer kunnen laten spelen, ik zal nooit al die kleinkinderen over mijn vloer zien rollebollen.
We huilen tranen met tuiten, we lachen tranen met tuiten en weten zeker dat haar kinderen ooit zuchtend bij ons neer zullen zakken: moeten we nu alweer ‘damespaardjes’ met ome Pieter doen, kan hij niets anders verzinnen?…’
Comments
4 reacties op “ome Pieter…”
reageren?
's-Hertogenbosch 10 abonnement bed beurs blij bloggen Bob borstkanker compagnie carabosse doe het zelven feestdagen festival Boulevard fiets heimwee huis hyves jaargetijden kapper kluts koffie kytopia langste nacht lijf Linkdump linkedin linkshandig loterij moeder mondhygieniste nacht Noordwijkerhout Oerol Pieter pink ribbon rouw rtl tijdschrift tuin tuinscheurkalender tv weblog weer werk wordpress
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.
10 juli, 2012 @ 21:01
Ome Pieter zal er nooit lijfelijk zijn… Maar het zou me niet verbazen dat er in de neefjes en nichtjes van Ome Pieter karaktertrekjes van hem te herkennen zijn… Reken maar dat ie daar voor zorgt!
Een dikke klapzoen voor jullie alle twee XX
11 juli, 2012 @ 01:15
whow nina wat perfect verwoord, daar kan ik me alleen maar bij aansluiten!
Verder ben ik niet zo goed in het verwoorden van mn gevoel. Maar wil jullie laten weten dat ik nog super vaak aan Pieter denk! EN ook aan jullie!
Jullie zijn kanjers!
11 juli, 2012 @ 01:15
sorry voor typfoutjes *blozend gezichtje*
13 juli, 2012 @ 20:10
Omdat je nooit zeker zult weten wat er gebeurd is lijkt me verwerken moeilijk. Je wilt elkaar geen pijn doen door er over te praten maar intussen doe je elkaar wel pijn door er niet over te praten. En natuurlijk is hij ook in je nieuwe huis aanwezig want hij zit in je hart. Zijn streken zullen ook vast in de volgende generatie terugkomen want ik vermoed dat hij best veel van jou meegekregen heeft. Kan niet anders.