alleen….

geplaatst op | 5 juli, 2012 | 3 reacties

gisteren liep ik van het station naar huis. Op het terras van Toemaat zit een stel naar elkaar toegebogen. Ze kijken samen ergens naar, hoofden dicht bij elkaar, glazen witte wijn op het tafeltje, het oogt intiem, het oogt samen. Volgens mij was het een menukaart, zou zomaar kunnen zijn. Er gaat een steek door me heen, een seconde maar, meer is het niet. Ik loop voorbij en mijn ogen vegen over het tafereel, voldoende om me even van mijn stuk te brengen. Dat het zo binnenkomt kan te maken hebben met de avond ervoor. Ooit vonden we dat we het jaar erop daar ook maar bij moesten zijn. Tuinstoeltjes mee, picknickmand met wijn, hapjes en ontspanning en gezelligheid. Het is er nooit meer van gekomen, voor mij in ieder geval (nog) niet. Voor jou wel, samen met haar.

Wat het tafereel voor Toemaat met de opera van de dag ervoor te maken hebben? Dat mijn ‘ex’ inmiddels probeert gelukkig te worden met een ander raakt me niet zo. Ik ben niet jaloers. Ik weet met wie ze een relatie aangaat. En wie weet is het de gouden greep! Dat ik niet met hem kan en wil leven, zegt nog niets over wie dat wel kan en wil. Tuurlijk doet het me wel wat, want ex en ik hebben prachtige momenten gekend en die hadden we ook zeker tijdens de opera als we nog gelukkig samen waren. Een blik, een streling, een glimlach, een diepe zucht. Wat dat betreft mis ik hem. Jammergenoeg wordt het overschaduwd door waarvoor ik hem kan missen als helse kiespijn.

Hij vult zijn toekomst in met iemand. Ik vul mijn toekomst in met niemand. Ik moet er niet aan denken. Momenten als bij Toemaat laten we inzien dat ik er nog lang niet aan toe ben. Buiten dat om vraag ik me ook af of ik er sowieso ooit aan toe ben. Want wil ik het wel? Maar ook vraag ik me af of ik wel alleen wil blijven.

Voorlopig ben ik alleen. Heb ik genoeg aan mezelf. Er is veel gebeurd de afgelopen 4 jaar. Een huwelijk naar de filistijnen, een kind naar de eeuwige jachtvelden, een huis loslaten en vooral: mezelf terugvinden in heel de puinhoop van wat mijn leven beheerste, maar nu niet meer. Oh ja, ik mis mijn zoon nog iedere dag, vraag mezelf op diezelfde iedere dag nog steeds af waarom.

Alleen…

Het is goed zo…

Comments