het is goed zo…

geplaatst op | 5 juni, 2012 | 5 reacties

het huis is nu definitief niet meer van mij, of beter geschreven; niet  meer van ons. Vrijdag hebben we, onder begeleiding van een heel aparte man de notaris, het huis zakelijk uit handen kunnen geven aan een heel leuk stel mensen. Emotioneel had ik het al met een gerust hart uit handen gegeven, zakelijk is het nu ook met een gerust hart uit handen gegeven. In de bus heen en terug babbel je wat met de man waarmee je 12 jaar geprobeerd hebt te leven en ik merk dat ik hem op grote afstand hou. We delen al geruime tijd een heleboel dingen niet meer, maar het slijten van de gewoonte alles met elkaar te delen duurt lang merk ik iedere keer maar weer. Soms lijkt het of er een totaal vreemde naast me zit, maar het is meer het vreemde van de situatie. Liefde, hartstocht, strijd, wantrouwen, pijn, vreugde, steun, verlatenheid, alles heb je met hem gedeeld en waarvoor? Of er na 12 jaar niets meer van terug te kunnen zien? Hij is zoals hij is, ik ben zoals ik ben en dat kan kennelijk een aantal jaar feilloos linken totdat het losschiet. Onomkeerbaar losgeschoten. Dat was toen.

Hier zit ik, bijna helemaal op orde in mijn nieuwe leefomgeving. Ondanks de enorme gehorigheid ben ik hier bijna thuis. Het enige wat me nog niet thuis laat voelen is het wennen aan een nieuw huis, nieuwe geluiden, andere gewoontes, andere dagindeling. Mijn verantwoordelijkheid is veranderd, mijn alertheid moet een nieuwe weg inslaan, van me vrij voelen op ‘kamers’, naar vrij voelen in een complete etage.

Al met al kan ik alleen maar glimlachen en voel ik tranen achter mijn ogen. Tranen die me laten beseffen: het is goed zo…

Comments