ze zit ‘r…

geplaatst op | 19 mei, 2012 | 7 reacties

nog niet helemaal, want ik zou geen Josephine heten als alles van een leien dakje zou gaan, want wat blijkt..

lief van dochter kon de auto met trekhaak van zijn vader lenen. Toen auto met gehuurde aanhanger voor de deur stond vonden we allemaal wel dat de auto een vreemd geluid maakte, de uitlaat rammelde, er brandden lampjes op het dashboard en er kwam geen gewone verbrandingslucht uit de uitlaat. Hij rook dus vreemd. Gelukkig was de garage op redelijke loopafstand, dus auto werd er naartoe gereden, conclusie: niet te gebruiken, moet gerepareerd worden.

Daar sta je dan op de dag van de grote verhuizing met alleen een aanhanger met huif. Ik had hem bijna aan mijn fiets gebonden, maar dat fietst zo zwaar. Na heel veel 5en en 6en, mogelijkheden aftasten, verzinnen, uitvluchten, hulptroepen en ga zo maar verder konden we maar alleen nog maar conclusie nummer 2 trekken: het hele verhuisfeest gaat vandaag dus niet door. Lief van dochter voelde zich ook helemaal niet lekker, dus die heb ik naar bed gestuurd want ik vond het al tof genoeg dat hij die dag alsnog paraat wilde staan. Sjouwvriend Job ging dan maar nieuwe All Stars kopen en dochterlief ging dan maar genieten op een terrasje.

Daar sta je dan, heel je planning compleet in de soep. Een ding heb ik geleerd in de afgelopen periode: na mij de zondvloed, ik laat mijn humeur niet verknallen omdat dingen nou eenmaal gaan zoals ze gaan.

Mijn stalen opoe-ros met stevige trapbenen stond die dag niet stil en na 7 ritjes van 3 minuten heen en 3 minuten terug had ik al zoveel overgefietst dat ik vannacht kon slapen in mijn nieuw onderkomen.

Toen ik daags ervoor eindelijk de sleutel had vroeg ik me af wat ik als eerste mee naar het nieuwe huis zou nemen. Tijd om na te denken had ik niet want als vanzelfsprekend schoot mijn koeienhuid door mijn hoofd. Want als je een Coe bij de Hoorn vat, dan moet je hem vloeren!!!

Ik sliep vannacht als een blok, vandaag zijn alle belangrijkste spullen alsnog hier gekomen. En nu zit ik te wachten op een berichtje van een vriendin met trekhaak (sorry Joyce). Want de auto van de pa van aanstaande schoonzoon is nog steeds niet gerepareerd, de aanhanger is nog steeds standby, dus met een beetje mazzel gaat het grote werk morgen beginnen.

Ik kom er wel, hetzij standaard via een omweg. Vroeger maakte ik er me ontzettend druk om, nu laat ik het los. Je wordt er een stuk creatiever van, je ziet veel makkelijker de oplossingen, geen stress en voor dit moment:

ze zit ‘r…

Comments