zonde van mijn levenstijd…?

geplaatst op | 22 januari, 2012 | 4 reacties

Ergens in tijd en ruimte moet een moment geweest zijn dat ik het vertrouwen in mezelf ben kwijtgeraakt. Hoe diep ik ook graaf, spit, onderzoek en delf, ik kom er maar niet achter.  En eigenlijk doet het er nu niet meer toe want het lost niets op. Wat wel iets oplost is beter naar mezelf luisteren. Want ik ben niet stil, ik waarschuw mezelf zo vaak, ik heb soms analyses over situaties klaar voordat ik er zelf erg in heb. Ze schieten dan als vage gedachten door mijn hoofd en ik negeer ze want ik denk al zoveel. Mijn hoofd is een groot radarwerk van gedachten en staat nooit stil. Dus welke gedachten kan ik beter onthouden en welke kan ik laten gaan. Op dit moment kan ik alleen maar de sombere conclusie trekken dat ik teveel onthoud wat ik kan laten gaan en laat gaan wat ik onthouden moet. En er is iets wat ik beter los kan laten. Want als ik onthoud wat onthouden moet worden en ik probeer er wat mee te doen, dan zit dat kennelijk alleen in mijn hoofd. Het is te vaak voorgekomen dat ik gedachten uitsprak en ik kennelijk de enige was die zich er wat van aantrok.  En waren het nou loze gedachten, onzinnig en nutteloos, en hadden ze alleen maar betrekking op mezelf dan kan ik hooguit concluderen dat ik het mezelf maar verdomd moeilijk en lastig maak. Zonde van mijn kostbare levenstijd.

Maar wat inmiddels nog meer zonde van mijn kostbare levenstijd is, is me druk maken om gedachten die betrekking hebben op anderen of ik in combinatie met anderen.  Want als ik ergens een schurfthekel aan heb gekregen dan is het me hard maken voor een naderende situatie waarbij ik een aantal flinke problemen voorzie die goed aangepakt moeten worden, vervolgens proberen de betrokkenen erbij te slepen, dan weer vervolgens zien dat het totaal geen zin heeft. Dan wordt ‘zie je wel …’ een te nare schrale troost vooral als je hem eenzijdig uitspreekt. Als je dat met volwassenen doet dan heb je nog kans dat het opgepakt wordt en vooral serieus genomen wordt. Dan wordt ‘zie je wel…’gezamenlijk gedeeld en samen opgepakt. Maar helaas is niet iedereen volwassen en snapt dat het leven niet alleen draait om dromen, nalaten, kop en hakken in het zand en ontkennen. Niet dat ik een hekel zou moeten hebben aan onvolwassen volwassenen, ik moet er alleen niets mee te maken hebben. Het is als water naar de zee dragen met als eindconclusie dat je er na alle inspanning geen stap mee verder gekomen bent. Sterker nog, je liep gewoon achteruit!
Schrik niet! Dit verhaal slaat niet op een persoon. Ik kan ze allemaal nog bij naam noemen. En als ik heel eerlijk ben kan ik ze geen van allen iets verwijten. Mensen zijn mensen met ieder hun doen en laten. Aan jou de keus of je je ermee wilt verbinden op wat voor manier dan ook of niet.

Zonde van mijn levenstijd dus op dat ene puntje na. Er is me voor dit alles wel iets pijnlijk duidelijk geworden. Want ik weet nu inmiddels waarom ik grote delen van mijn levenstijd op die manier verspild heb. Ik heb er begrip voor, het is alleen een wijze les die bijna teveel lesgeld opeiste.

Waarom ik dit schrijf? Omdat lesgeld af en toe het ophoesten waard is. Als je tenminste het lef hebt om waar voor je geld te durven zien… Levenskunst nu is om herhaling te voorkomen. Wish me luck

Comments