onderweg…
geplaatst op | 25 januari, 2012 | 4 reacties
vanuit mijn kamer kijk ik op hooguit 100 meter randweg ‘s-Hertogenbosch. het is inmiddels na de spits en als ik de aantallen zou moeten tellen dan is het prima bij te houden. af en aan rijden auto’s naar ik weet het niet. rode lampjes, witte lampjes, allemaal op weg naar weet ik niet. ik zie een vrachtwagen en ik vraag me af waar hij vandaan komt en waar hij naartoe gaat. wat vervoert hij of wat heeft hij vervoerd. gaat de trucker naar een truckerscafe voor een vette hap of schuift hij zo aan bij moeder-de-vrouw. of is hij op weg naar een volgende rit richting binnen Nederland of misschien wel richting zuid-Spanje. de vrachtwagen wordt ingehaald door een auto die wel 3 keer zo hard rijdt als hij. waarom? is het gewoon een asociale ijkol die gewoon veel te hard wil rijden en vraagt om een vette prent, of is hij op weg naar zijn vrouw in barensnood, of zijn moeder die haar laatste adem laat gaan? ik zie een auto en ik vraag me af of de bestuurder wel gelukkig is of dat hij/zij in tranen achter het stuur het hoofd probeert erbij te houden. heb ik de volgende auto wellicht eens eerder in mijn leven gezien en zou het zo zijn dat ik de bestuurder toevallig volgende week ergens tegenkom ook al hoeven we geen woord met elkaar te wisselen?
ik zit stil en kijk naar wat voorbij rijdt
in de trein is het bijna hetzelfde. ik zit en kijk naar wat we in volle vaart passeren. huiskamers met gordijnen open, gordijnen dicht. wat gebeurt er in die ene huiskamer waar ik voorbij rij in Culemborg? woont daar een leuk gezin vol vertier en pret. misschien woont er wel een weduwnaar die zijn 5 jaar geleden overleden vrouw vreselijk mist. en wat denkt die persoon die ik in mijn ooghoeken voor het raam zie staan? staart hij simpelweg naar buiten en denkt hetzelfde als ik, of denkt aan zijn naderende scheiding? of denkt hij misschien aan die prachtige vrouw die hij vorige week nog in de kroeg naar hem zag lachen…
onderweg, of ik ben het of zij zijn het. allemaal onderweg naar weet ik niet. allemaal onderweg naar iets.
of niets…
3 jaar geleden…
geplaatst op | 23 januari, 2012 | 5 reacties
zonde van mijn levenstijd…?
geplaatst op | 22 januari, 2012 | 4 reacties
Ergens in tijd en ruimte moet een moment geweest zijn dat ik het vertrouwen in mezelf ben kwijtgeraakt. Hoe diep ik ook graaf, spit, onderzoek en delf, ik kom er maar niet achter. En eigenlijk doet het er nu niet meer toe want het lost niets op. Wat wel iets oplost is beter naar mezelf luisteren. Want ik ben niet stil, ik waarschuw mezelf zo vaak, ik heb soms analyses over situaties klaar voordat ik er zelf erg in heb. Ze schieten dan als vage gedachten door mijn hoofd en ik negeer ze want ik denk al zoveel. Mijn hoofd is een groot radarwerk van gedachten en staat nooit stil. Dus welke gedachten kan ik beter onthouden en welke kan ik laten gaan. Op dit moment kan ik alleen maar de sombere conclusie trekken dat ik teveel onthoud wat ik kan laten gaan en laat gaan wat ik onthouden moet. En er is iets wat ik beter los kan laten. Want als ik onthoud wat onthouden moet worden en ik probeer er wat mee te doen, dan zit dat kennelijk alleen in mijn hoofd. Het is te vaak voorgekomen dat ik gedachten uitsprak en ik kennelijk de enige was die zich er wat van aantrok. En waren het nou loze gedachten, onzinnig en nutteloos, en hadden ze alleen maar betrekking op mezelf dan kan ik hooguit concluderen dat ik het mezelf maar verdomd moeilijk en lastig maak. Zonde van mijn kostbare levenstijd.
Maar wat inmiddels nog meer zonde van mijn kostbare levenstijd is, is me druk maken om gedachten die betrekking hebben op anderen of ik in combinatie met anderen. Want als ik ergens een schurfthekel aan heb gekregen dan is het me hard maken voor een naderende situatie waarbij ik een aantal flinke problemen voorzie die goed aangepakt moeten worden, vervolgens proberen de betrokkenen erbij te slepen, dan weer vervolgens zien dat het totaal geen zin heeft. Dan wordt ‘zie je wel …’ een te nare schrale troost vooral als je hem eenzijdig uitspreekt. Als je dat met volwassenen doet dan heb je nog kans dat het opgepakt wordt en vooral serieus genomen wordt. Dan wordt ‘zie je wel…’gezamenlijk gedeeld en samen opgepakt. Maar helaas is niet iedereen volwassen en snapt dat het leven niet alleen draait om dromen, nalaten, kop en hakken in het zand en ontkennen. Niet dat ik een hekel zou moeten hebben aan onvolwassen volwassenen, ik moet er alleen niets mee te maken hebben. Het is als water naar de zee dragen met als eindconclusie dat je er na alle inspanning geen stap mee verder gekomen bent. Sterker nog, je liep gewoon achteruit!
Schrik niet! Dit verhaal slaat niet op een persoon. Ik kan ze allemaal nog bij naam noemen. En als ik heel eerlijk ben kan ik ze geen van allen iets verwijten. Mensen zijn mensen met ieder hun doen en laten. Aan jou de keus of je je ermee wilt verbinden op wat voor manier dan ook of niet.
Zonde van mijn levenstijd dus op dat ene puntje na. Er is me voor dit alles wel iets pijnlijk duidelijk geworden. Want ik weet nu inmiddels waarom ik grote delen van mijn levenstijd op die manier verspild heb. Ik heb er begrip voor, het is alleen een wijze les die bijna teveel lesgeld opeiste.
Waarom ik dit schrijf? Omdat lesgeld af en toe het ophoesten waard is. Als je tenminste het lef hebt om waar voor je geld te durven zien… Levenskunst nu is om herhaling te voorkomen. Wish me luck 
voor het eerst in 52 jaar….
geplaatst op | 18 januari, 2012 | 11 reacties
heb ik iets in de trein laten liggen. Voor het eerst in heel mijn 52 jaar heb ik iets in de trein laten liggen! Ik heb geen rijbewijs en heb geen auto en als ik nergens op terug kan vallen dan is de trein mijn vervoermiddel. Drie tot vier keer per week zit ik 1 uur in de trein heen en 1 uur in de trein terug van huis naar werk. Tientallen keren per jaar zit ik in de trein van hot naar haar en weer terug en al die jaren is mijn bagage geen milimeter van mijn zijde geweken. Tot vandaag…
Ik heb collega hem nog geprobeerd de schuld te geven want iedere keer als we elkaar treffen in de trein dan hebben we elkaar veel te vertellen. Of het nou om de perikelen bij mij thuis gaat of om zijn dochtertjes die hem en vrouwlief de hele nacht wakker gehouden hebben. Of het nou om het uitwisselen van iPad-apps gaat, de foute films waar hij met plezier naar kijkt of het maken van luisterboeken voor kleine kinderen, we hebben altijd wel wat te kletsen. Ik heb ook nog geprobeerd de conductrice de schuld te geven, want we hadden een vrolijke klets tijdens de controle, maar er was maar een schuldige en dat was ik!
Half overstuur belandde ik vanmorgen bij het loket op station Hilversum en daar was Ton. Ton is al 41 jaar in dienst van de NS en slijt zijn laatste dienstjaren als stationsmedewerker. Ton heeft ervaring, heel veel ervaring, want na het aanhoren van mijn verhaal legde hij zijn hand op de mijne en vroeg of ik een kopje koffie wilde. Toen brak ik…
Twintig minuten later was mijn rugzak met werktop, iPad, boterhammetjes, opladers, agenda en andere werkzaken gevonden. Een half uur later zat ik in de trein naar Amsterdam. Twee uur later kwam de conductrice, die ik de schuld probeerde te geven, me de rugzak overhandigen bij de ‘verloren bagage’ en drie uur later stapte ik helemaal opgelucht en blij bij RTL binnen.
Toen ik in Amsterdam aan het wachten was belde Ton me nog op. Ik beloofde hem terug te bellen als ik mijn rugzak weer had. ‘Gelukkig, je hebt alles weer, goed om te horen meisje!’ zie hij ter afsluiting van ons gesprek. Ik kreeg na het ophangen weer tranen in mijn ogen. Weet hij veel dat hij maar 2 jaar ouder is! Maar iemand heeft me, in heel deze emotionele toestand, meisje genoemd en me compleet gerust weten te stellen. ‘Meisje’ en dat met 52 jaar…
zomaar…
geplaatst op | 9 januari, 2012 | 10 reacties
ik staar naar niets en ik denk aan niets. laat mijn vingers maar doen waar ze zin in hebben. ze rammelen op een toetsenbord en gaan hun gang. ik stuur ze niet, ze doen het helemaal zelf en ik schrijf hooguit op wat ze aan het opschrijven zijn. geen begin, geen eind, zomaar. wat ik nu schrijf, schrijf ik over een uur niet en heb ik gisteren ook niet geschreven. wat ik nu schrijf zal ik nooit meer schrijven ook al laat ik mijn vingers hun gang gaan. de volgende keer zal er vast iets heel anders staan. kijk ze gaan met een snelheid die ik zelf niet eens doorheb. ze leiden een eigen leven, blind en gedachteloos. alleen de del en backspace wordt bewust gebruikt want soms struikelen ze die vingers. dan denken ze de snelheid aan te kunnen maar dan vergeten ze een toetsje diep genoeg in te drukken. kan ook zijn dan mijn hersens ze onbewust sneller aansturen dan ze aankunnen. rammelen met die hap. gaan met die nutteloze gedachten. gaan met wat geen begin of eind heeft. mijn hersens wil ze wel iets laten schrijven maar dat is niet zo aardig. mijn hersens hebben zin om mijn vingers hele gemene dingen te laten schrijven. dingen waar ik mensen wel eens mee zou kunnen kwetsen, dus maan ik mijn hersens tot gepaste kalmte en kijk; mijn gedachteloze, hersenloze vingers nemen het weer over. zo kan ik nog wel een uurtje doorrammelen. eigenlijk is dat wel leuk, gewoon een eind voor je uit schrijven, zonder begin, zonder eind, je verwonderend over de snelheid. komt ook omdat ik een nieuw toetsenbord heb en die maakt meer herrie dan de vorige. dus de snelheid is duidelijker aanwezig dan voorheen. zit er zelf een beetje van te kijken. nee, opnieuw: ik zit er zelf een beetje van te horen. want geluid kun je niet zien, geluid kun je horen. geluid hoef je ook niet te zien want als het goed is komen de beelden vanzelf als je iets hoort. je hoeft niets te zien, alleen maar te kijken.
zal ik er maar uitstappen. nee, niet uit het leven, maar gewoon uit dit gerammel op mijn toetsenbord met een snelheid van een supersecretaresse. hahahahaha, bij dat laatste woord ‘supersecretaresse’ werd mijn snelheid een stuk minder. sterker nog, het stopte zelfs. heb ik het eigenlijk wel goed geschreven? nederlands is wat dat betreft zo’n stomme taal. verzonnen door een paar mensen die zich om de zoveel jaar extra vervelen en weer dingen gaan verzinnen om het nog moeilijker te maken. met een dictee als test. kan het niet een stuk simpeler. oh ja, ik had geen gaatjes vanmiddag bij de tandarts. als je dit gelezen hebt dan vind ik je een doorzetter. iemand die stug mijn onzin doorleest, kennelijk omdat het wel interessant is. of ik me verveel? vaak wel en ik vind dat erg leuk. vervelen geeft ruimte aan stilte en stilte geeft ruimte aan wat ontstaan moet. of mag. maakt niet uit. net zoals dit zomaar stukje ontstaan is uit vervelen. ik denk dat ik nu zo onderhand wel klaar ben met rammelen. als jullie meer willen lezen van dit soort dan lees ik dat graag. dan ga ik met plezier nog eens gedachteloos achter mijn toetsenbord zitten en mijn vingers laten doen wat ze niet laten kunnen.
stil, ze willen niet meer. zomaar……
plaatje heb ik gejat van hem ben al jaren een enorme fan van hem 
Bram versus Pieter…
geplaatst op | 7 januari, 2012 | 5 reacties
R. vroeg mij vandaag via een DM op Facebook:
‘Maakt die zoektocht van die Bram Claassen niet heel veel emoties bij jullie los ? Wat lijkt het toch veel op die periode met jullie Pieter. Sterkte als dat veel bij jullie los maakt.’
Ze zette me aan het denken. Want natuurlijk volg ik de vermissing van Bram op de voet. En natuurlijk hoop ik van harte dat er opheldering komt, want ik weet als geen ander wat er zich in huize Claassen afspeelt. Het liefst zou ik er naartoe willen gaan om er gewoon voor ze te zijn, maar ik weet helemaal niet of ze daar, in dit stadium, op zitten te wachten. Bij de familie Claassen zal zeker de hoop bestaan dat Bram nog leeft ook al zoeken ze zich een ongeluk in water en omstreken. Ik kreeg contact met Hannie, moeder van Mark in de periode dat Pieter nog vermist was. Ik moet nog even in het archief duiken voor het juiste moment, maar er ontstond een band die me heel veel steun gaf en nu, ook al hebben we sporadisch contact, me nog steeds steunt. Niet in ach en wee en klaag en kloeg, zo is Hannie ook niet, maar we delen iets. Iets wat voor de meeste mensen onbegrijpelijk is. Het valt niet eens uit te leggen, soms ook niet eens aan elkaar. Een bizar onderbuik gevoel dat nooit meer van je af te schudden valt. Iets wat straks ook aan de familie Claassen onlosmakelijk verbonden zal zijn. Ook al wordt Bram gevonden, ook al komt hij na 6 dagen ‘boven water’, of zoals bij Pieter na 2 maanden of zoals bij Mark na bijna een jaar, dat gevoel is en blijft hetzelfde.
Het leven gaat door. Tijdens een vermissing en erna. Genadeloos. Daar leer je mee leven. Zoals ik al hiervoor schreef: je hebt geen keus. Het gaat er om hoe je het gedwongen pad betreedt en doorloopt. Gaandeweg word je een soort ouwe rot in het vak.
Ik hoop dat Bram snel gevonden wordt. Hoe dan ook. Ook al leeft hij niet meer, de klap blijft (te) groot. Het is alleen die tergende tijd van wachten. Die zuigende, dodelijke, pijnlijke, verschrikkelijke, klote, kut, klere, gotvergeterottende rottijd van wachten, wachten en nog eens wachten. Familie Claassen: alle sterkte van de wereld en ik overdrijf niet….
kind in mij….
geplaatst op | 6 januari, 2012 | 1 reactie
na 32 jaar gaat het steeds meer tot me doordringen. Het kind in mij wordt langzaam wakker. Het kind dat ik ergens lang geleden ver weg gestopt heb omdat er geen ruimte voor was. Dat leest misschien zwaarder dan het is, maar ieder mens moet op een bepaalde leeftijd paden inslaan silmpelweg omdat er geen andere keus is. Er is altijd keus, maar soms beperkt zich dat tot hóe je een pad inslaat. Liever vol overtuiging een pad inslaan waartoe je gedwongen wordt, terwijl je liever het volgende had genomen, dan de rest van je leven als een zeikwijf erover klagen.
Wat een geklets om 07:34 uur in de trein richting Utrecht…
Waarom ik dit schrijf?
Omdat ik gisteren gewoon alleen maar voor mezelf twee turkse worstjes en een handje snijbonen gekocht heb. Voor het eerst heel bewust voor mezelf een maaltje gekocht en als ik kind zo blij naar huis fietsen. Geen kinderen meer om voor te zorgen dan alleen het kind in mij. Tuurlijk zorg ik ook nog voor 2 van hen, maar dan zo af en toe als het nodig is. Voor de derde misschien soms ook nog wel en de vierde is gelukkig bijna uit beeld.
Verheug me nu al op vanavond. Ga ik naar de frietboer of wat anders?
Ik zie wel, meer hoef ik niet te doen….
herinneringen….
geplaatst op | 5 januari, 2012 | 3 reacties
op een afstand van zo’n 1 meter en 80 centimeter ploegt het digitale fotolijstje zich door alle foto’s die ik hem opgedragen heb te tonen. Ik weet niet eens hoeveel foto’s het zijn, maar iedere foto toont jouw gezicht. Van liefdevol tot dronken, van pesterig tot melig, van stoer tot al het andere. Van geboorte tot dood. Ik weet precies wanneer en waarom elke foto gemaakt is. En dan snap ik niet dat wat ik aan vlees en bloed op de foto zie achter me in een pot heb. Boelveel kilo’s en lengte vermalen tot verbrand gruis. Een lichaam dat in de mijne ontstaan is vermalen tot een kilo of 5 as, gruis en wat er overblijft na een uur 1000 graden oven. Dat wat je met zorg 9 maanden bij je gedragen heb, heb leren lopen, praten, zindelijk worden, met alle geduld en ergernis door de puberteit getrokken het jongvolwassenheid in.
Frédérique zingt dat de dood zoet is. Ik weet het niet. De dood is hooguit onomkeerbaar. Een van de weinige dingen waar je in het leven totaal geen vat op hebt.
Zoon op klompjes, zoon in een tentje, zoon in de kroeg, zoon aan de borst, zoon met z’n eerste fiets, zoon die dood is en in een kist ligt. Een kist met een deksel potdicht erop.
Genoeg! Treurnis is voor zo af en toe.
Gisteren, drie jaar geleden schreef ik dit.
Soms is het leven kut……
oudjaarsgeleuter….
geplaatst op | 31 december, 2011 | 5 reacties
toen dit glaasje port in het vat gegoten werd had het niet kunnen voorzien wie het zou drinken 10 jaar later? Als het regendruppeltje dat nu op mijn raam valt straks verdampt is wie zal dan nog aan hem denken? Ik drink alleen in wat straks niet meer mijn huis is een glaasje port en kijk naar de kleine druppeltje die op mijn raam gejaagd worden. Het knalt buiten, soms zacht, soms zorgelijk hard. Te hard. Een groep pubers loopt met plastic tas en peuk over straat. Ze gooien zonder aandacht iedere 10 meter een knaller achter zich. Ze kijken er niet eens naar. Waren ze eerst trots op de aanschaf van 400 strijkers en weten ze zich nu geen raad met de met het opmaken? Ik weet het niet. Ik ben zelf ooit bijna de lucht in gegaan met een tas vol strijkers om mijn nek, kreeg hem net op tijd van me af gegooid. Aan het afgelopen jaar wil ik niet eens meer denken, dan smaakt mijn glaasje port niet meer. Een knal, de straat is gehuld in een dikke witte wolk.
Ik ga zo mijn laatste dikke drol van 2011 leggen. Eerst maar eens nadenken waar ik die met plezier op ga leggen.
Fijne jaarwisseling, maak het mooi, geniet van het vuurwerk en hef het glas op elkaar en zorg voor een 2012 in evenwicht…
Dj Hopmarjanneke…
geplaatst op | 11 december, 2011 | 6 reacties
toen ik hier net woonde gaf ik heel af en toe een of andere idiote buurtbewoner de schuld van nachtelijke gedreun. Niet dat ik lag te schudden in mijn bed, maar gedreun waarbij je je afvraagt of je je eraan moet ergeren of niet. Of waarbij je je afvraagt waar de politie uithangt om er een eind aan te maken.
Een jaartje later kwam ik erachter dat het niet aan een of andere idiote buurtbewoner lag, maar aan een af en toe party in de Brabanthallen. De Brabanthallen ligt hemelsbreed bijna 3 kilometer hier vandaan, kennelijk voldoende om het geluid mijn slaapkamer te laten bereiken. Zeg maar: als ik vanuit mijn slaapkamerraam hard spuug dan heb ik met een beetje mazzel een Brabanthalraam klaargemaakt voor de ramenlapper. Ik hou dan wel rekening met de wind hoor…
Gisteravond kon ik eindelijk gaan ervaren waar, hoe en waarom die dreun ontstaat, ik ging naar Time-Warp Holland. In eerste instantie voor Underworld, een van de beste bands niet alleen op plaat, maar zeker ook op het podium. Ik ging ze voor de derde keer zien. Ik ging niet alleen, anders was ik pas rond 22:30 uur die kant op gefietst, ik was een uur eerder binnen en omgeven door de dreun die ik alleen vanuit bed kende. Een dreun waarbij je niet stil kan staan. Maar na een uur ging het me vervelen en ik twitterde:
Dj’s #timewarp hebben een hoog #hopmarjanneke gehalte. Yes they have #fb
Zo noem ik muziek waar je Hopmarjanneke, stroop in’t panneke, laat de poppetjes enz op kunt zingen. Echt, als je er op gaat letten is er na een uur geen drol meer an! Niet alleen het ‘hop taklop hop taklop’ gaat vervelen, qua melodie verandert er ook niet veel. En dat wordt dan geproduceerd door wereldberoemde Dj’s??? Af en toe wordt er een tussenstukje door gegooid waar de danser een boost van moet krijgen, dat lukt dan ook wel, maar al snel is het weer ‘hop taklop hop taklop’. Oh ja, het melodietje is iets gewijzigd. Het jammere van dat gedreun is dat ik al redelijk verzadigd was toen Underworld opkwam. Ik dacht even dat ik dreunmoe was, maar al snel ging ik op in de muziek, de lichtshow en de ongekende energie van Rick Smith en vooral Karl Hyde.
Het was leuk om een keer midden in de dreun te staan die ik zo af en toe vanuit mijn bedje hoor. Het was geweldig om Underworld te zien, horen, voelen en ervaren. Het was leuk om soms prachtig uitgedoste mensen rond te zien lopen. Het was hylarisch om af en toe een van de pillen stijfstaande lummel te zien struikelen en verdwaasd verder te zien lopen. Ik ben er sinds gisteravond ook van overtuigd dat 80% van de rokers gewoon asociaal zijn. Maar de lichtshows waren prachtig, maar eenmaal op mijn fietsje zat ik in stilte na te genieten op de stoep, want het fietspad was inmiddels spekglad geworden.
Het was leuk om er met Mirjam, Arno en een paar van hun vrienden zijn. Het was heel erg jammer dat Peet en Terry er niet bij konden zijn. Volgende Underworld is gewoon weer van ons allemaal.
De volgende Time-Warp, die is voor mij. Ik weet nu hoe het moet. Dus als je Dj Hopmarjanneke erbij ziet staan? It’s me!
Ja, voor onderstaand filmpje heb ik 8 minuten lang een arm omhoog gehouden…
Wat zoek je?
's-Hertogenbosch 10 abonnement bed beurs blij bloggen Bob borstkanker compagnie carabosse doe het zelven feestdagen festival Boulevard fiets heimwee huis hyves jaargetijden kapper kluts koffie kytopia langste nacht lijf Linkdump linkedin linkshandig loterij moeder mondhygieniste nacht Noordwijkerhout Oerol Pieter pink ribbon rouw rtl tijdschrift tuin tuinscheurkalender tv weblog weer werk wordpress
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.