aan alles komt een eind….
geplaatst op | 17 mei, 2012 | 5 reacties
soms spreekt mijn moeder wijze woorden…
door het hele huis is het een geordende chaos. Dozen halfvol, dozen vol en netjes gestapeld, stapeltje uit te zoeken hier, stapeltje voor de kliko daar. Welke doos kan al gesloten worden, welke moet nog even open blijven. Welke spullen mogen pas op het laatst ingepakt worden, welke spullen gaan met hem mee en welke met mij. Zal ik dit nog nodig hebben of denk ik het nog nodig te hebben. Moet dit mee of kan het in de tijdelijke opslag. Zal ik dit nog bewaren of toch maar weggooien. Dit mag naar de weggeefwinkel en waarom zal ik iets bewaren dat al zeker 15 jaar ongezien in dozen op zolders gestaan heeft. Wat moet van Pieter nog bewaard blijven of zal ik er nog maar even mee wachten. ‘Dochterlief, zoek jij even uit wat weg kan, wat je nu al denkt mee te kunnen nemen en wat in de opslag moet?’ Deze boodschap gaat na het weekend ook richting oudste zoon.
Terwijl dit continu door je hoofd gaat, je gedachten ordent en jezelf flink op de verhuisrit houdt, schiet in ene het feit door mijn hoofd dat ik hier over 1 nacht nooit meer zal slapen. Dat ik twee van onze drie katten voorlopig niet meer zal zien. Dat ik hem vanaf 1 juni voorlopig niet meer zal zien. Dat er nu werkelijk een einde komt aan een vanzelfsprekendheid die eindigde in een soort luchtledigheid. Nu kijk in naar een uitdaging in plaats van luchtledigheid, naar een toekomst, naar vooruitzichten. Een compleet nieuwe levensfase waarvan sommige dingen gelukkig bij het oude blijven, maar waar het overgrote deel een ontdekkingsreis zal worden waar ik zo aan toe was. En dan vraag ik me ook wel af of er wel zoveel te ontdekken valt, of het werkelijk zoveel veranderingen zullen komen.
Straks draai ik mijn laatste drol op de wc die me vertrouwd was, nog strakser draai ik hem in een compleet andere pot en omgeving. Straks zit mijn aanrechtblok niet rechts maar links. Straks heb ik geen volautomatische thermostaat meer maar een gaskachel die ik handmatig moet bedienen. Straks hark ik niet in de volle grond maar in potten op een enorm dakterras. Straks kan ik een bakkie troost drinken in het ochtendzonnetje.
Aan alles komt een eind en dat is maar goed ook, want het is hoog tijd voor een nieuw begin…
en toen….
geplaatst op | 12 mei, 2012 | 13 reacties
kan ze vooruit kijken
kan het echte werk beginnen
heeft het vullen van verhuisdozen een bepaald doel
kan alles op de valreep doch ruim binnen de tijd afgerond zijn
viel ik van de ene soort slapeloze nacht in de andere
met dit verschil dat die andere veel leuker zijn
kan ik verder kijken en denken dan een onvermijdelijke datum
kan ik….
via en van collegae
ga een stuivertje verwisselen met een van de twee
en dan The Great Nothing
gewoon leven, werken, ontspannen, genieten, rommelen, rouwen,
en toen???
en dan!!!
ze volgt sporen….
geplaatst op | 6 mei, 2012 | 8 reacties
En ze deed teveel verdienen! Alleen qua inkomen dan hoor, voor de rest is het voorlopig nog naatje!
heb ook geen zin om er over te schrijven, maar wahhh is dus achterhaald en gaat niet door. Tante Pis, het zij zo, is geweest, geen energie meer in stoppen. Er zit wat nieuws in het vat, maar daar wil ik me vandaag niet mee bezig houden, dat is voor morgen dan gaan de verhuissluizen misschien eindelijk open of zullen nog even op slot moeten blijven zitten tot het volgende en dat zit bijna in het vat.
Vandaag ben ik aan het ruimen en ordenen en ik doe het met veel plezier. Ik maak niet alleen het huis ruimte voor ruimte leeg, ik maak het ook schoon. De zolder is wat mijn aandeel betreft bijna klaar en het brengt ook meteen ruimte en orde onder mijn schedeldak. Dat had ik hard nodig, want vrijdag en gisteren waren gitzwarte dagen en was de chaos compleet en nauwelijks te overzien. Ja, ze leeft in kommer ende kwel!
Ik volg twee sporen.
De een is vrijwel volledig uitgestippeld en vrijwel risicoloos. Het uitzicht is duidelijk, de halte ook. Het is voorzien van nooduitgangen, noodplannen, opslagruimte en ga zo maar door. Ik kan vrijwel blindgaan op dat spoor omdat het allemaal tot in de milimeter uitgewerkt is. Het is niet mijn favoriete spoor, maar zeer noodzakelijk want het betekent dat ik tijdelijk bij een vriendin moet gaan wonen. Ligt absoluut niet aan de vriendin, maar het brengt voor die periode ook nog eens een hoop extra werk met zich mee. Post regelen, internet on hold zetten en alles wat erbij komt kijken. Twee keer verhuizen, eerst naar de garage en dan naar mijn nieuwe onderkomen. Het is allemaal geregeld, maar prettig is het niet echt.
Het andere spoor zit vol bochten, ongelijkheden, met steeds een mooi halte waar de trein even tot stilstand komt, maar gesommeerd wordt weer te vertrekken. De haltes zijn veelbelovend, hoopgevend, mooi, afgewerkt, instapklaar en helemaal naar mijn zin en toch is de stationschef onverbiddelijk: doorrijden aub!
Wat mijn gemoedsrust ermee doet? Hoppen van het ene spoor op het andere. Van het spoor vol haltes waar ik niet mag stoppen, naar het spoor waarvan ik de eindhalte liever niet bereiken wil. Emotioneel zit ik aardig op mijn eindje.
Vrijdagmorgen kon ik vertrekken van een verboden halte om een paar uur laten te stoppen bij een halte waarvan ik morgen weet of het mijn eindbestemming zal worden. Ik durf niet eens meer te schrijven dat ik de halte waar ik vrijdag beland ben prachtig vind, want zoiets heb ik al eerder gedaan bij het vorige huis, voor Piet Snot!
Gelukkig heb ik de halte daarna in ieder geval ook al in zicht en die zit gelukkig ook nog eens voor de eindhalte van het andere spoor.
Ik volg sporen en ik ben doodop….
Kunnen jullie het spoor nog volgen……
pas als ik bij je ben…
geplaatst op | 28 april, 2012 | 3 reacties
wat doe je om me heen
waarom ben je er
je drukt op mijn ziel
je tart mijn traanklieren
ik schreeuw van binnen
mijn huig als ventiel
dit stopt pas
als ik bij je ben…
leegte…
geplaatst op | 13 april, 2012 | 4 reacties
soms zegt muziek zoveel meer dan woorden
soms legt muziek de vinger feilloos op de pijnlijke plek
soms voegt het toe aan een gevoel
soms geeft het klank en kleur aan wat je niet onder woorden kunt brengen
soms zit ik met mijn gezicht in de zon en hoor muziek
soms zit ik met mijn gezicht in de zon omdat ik muziek hoor
soms vult muziek aan wat ik nooit onder woorden zal kunnen brengen
de leegte in mij…
op naar de volgende…
geplaatst op | 12 april, 2012 | 7 reacties
nummer 1 maar geen waaaaaaaaaaaaaahhhhhh.
In eerste instantie kreeg ik een enorm wahhh gevoel, want na 10, 5, 5 en 22 wordt het toch een beetje pompiedompiedom. We fluiten nog wat en wachten maar weer af. Maar als je dan met net zo’n pompiedompiedom Woonservice checkt en je ziet in ene 1, dan was het geen waaaaaaaaaaahhhh, maar stilte. In ene ben daar waar je inmiddels al 6 weken dag in dag uit mee bezig bent. Wat zijn nou 6 weken? Nou, in mijn geval zijn dat er veel. Heel veel. Vooral omdat je iedere keer moet wachten op wat mogelijke een deel van je toekomst wordt. En de tijd begint te dringen, je wilt het liefst zo vlekkeloos mogelijk over, allemaal wensen waar je nauwelijks grip op hebt. Want er zijn zoveel leuke huisjes in ‘s-Hertogenbosch, maar kom ik daar wel voor in aanmerking en gaat een urgentie me niet voorbij? Twee van de huizen waar ik op gereageerd heb zijn met een urgentie vergeven. Maar nummer 1 diende zich afgelopen dinsdag aan. Het huis stond in principe voor mij op de tweede plaats, vooral omdat ik wel eens wil weten waar ik aan toe ben en ook voor het geval dat. Mijn twijfel bestond vooral uit de buurt. Maar je wilt het toch een kans geven, niet iets op voorhand afkeuren omdat je weet maar nooit enz.
Ook al heb ik morgen de officiele bezichtiging, vandaag ben ik toch maar op m’n fietsje gestapt om het eens te gaan bekijken. Ik had al eerder gereageerd op een huis schuin aan de overkant en tijdens mijn fietsritje een paar werken terug voelde de omgeving redelijk goed. Maar goed, de voorkant van een huis zegt niets over de achterkant, daar waar toch het meeste sociale leven zich afspeelt, vooral in de zomer. Het huisje wordt compleet opgeknapt dus ik ging er vanuit dat een paar werklui het geen probleem zouden vinden als ik schaamteloos naar binnen staar.
Toen ik de wijk in fietste werd ik al zowat ondersteboven gereden door een stel helmloze, hersenloze dozen op scooters die veel harder gingen dan wettelijk mag. ‘Dat begint al goed’, dacht ik nog. ‘Nee, blijf neutraal, geen vooroordelen’. En inderdaad: de voordeur stond open, sterker nog: er zat geen voordeur in en tegen de muur zat aan de ene kant een werkman een zwaar shaggie te roken en tegenover hem, op een stapel tegels, zat een man een appeltje te schillen. In de keuken werd getegeld. Nee, ze hadden er geen bezwaar tegen, ik mocht rondkijken.
Het huisje is leuk, het huisje is licht. Het huisje is compleet. De 4 slaapkamertjes zijn wat klein, maar 2 ervan niet te klein. Badkamer is een pijpela, maar prima. Jammer dat er geen wc boven is, maar dat is geen halszaak. Er hing geen vervelende lucht, op een knalroze slaapkamertje na waren alle muren wit, de vloeren kaal, perfect om in te starten! Geen balkon, dus Woonservice is gewoon een copy paste bedrijf ongeacht of het klopt. Want de beschrijving van het huis aan de overkant is gebruikt. Het huis heeft volgens woonservice 3 slaapkamers. Nee druiloren, het zijn er 4! Maar goed, geen gemiep, het huisje is perfect. Een schattig schuurtje, een klein maar fijn tuintje. Helemaal perfect! Totdat…
Ik snap niet dat sommige mensen in een huis met tuin willen wonen. Ik snap niet dat die tuin vervolgens gebruikt wordt als opslagplaats voor troep, schroot, onkruid en rotzooi. Wat ik vanuit de knalroze slaapkamer aan de achterkant zag deed mijn humeur 180 graden draaien. Hier wil ik niet wonen! Want als de bewoners zo omgaan met hun leefomgeving dan zullen ze het met overlast, schijt aan de buren en ga zo maar door ook niet zo nauw nemen.
Ik hoef niet in een supernet buurtje te wonen, ik hoef niet op stand, maar dit is voor mij zo’n andere wereld.
Ik ga morgen nog wel bezichtigen met iemand van de woningbouwvereniging, toch nog een tweede blik. Maar ik weet nu al dat ik het huis loslaat voor iemand die zich er helemaal thuis zal voelen of die het niet zo nauw neemt met zo’n leefomgeving. Ook al wordt het risico dat ik tijdelijk bij een vriendin moet bivakkeren groter, dit is een geweldig huis maar op de, voor mij, verkeerde plek.
Ik hoop dat degenen die het accepteren ook zien hoe lief en leuk het huisje is. Ik hoop voor degenen die het huisje kiezen, ook voluit kiezen voor de wijk waarin het staat. Ik heb mijn best gedaan, ik ben zo onbevooroordeeld mogelijk gaan kijken.
Op naar de volgende mogelijkheid…
…
geplaatst op | 6 april, 2012 | 3 reacties
even geen wahhhhhh…
geplaatst op | 28 maart, 2012 | 4 reacties
nee, er is niets aan de hand, dan alleen dat ik gestoord word van van leven van week naar week. Woonservice ‘s-Hertogenbosch is zo 1960, is zo niet van deze tijd. Een tijdje geleden verkondigden ze met veel bombarie dat de site vernieuwd was. Hoezo vernieuwd? Ik zie een foto van een man met op de achtergrond het tafelkleed dat tot 3 jaar geleden een aantal zomers steevast op mijn tuintafel lag. Ik had hem ook met blauwe druiven, eh oh ja Zeeman. Het ziet er allemaal misschien wat meer van deze tijd uit, maar aan de achterkant is er geen bal veranderd. Tenminste, niet dat ik weet of wat me opgevallen is. Woonservice ‘s-Hertogenbosch sluit nog steeds heel ouderwets op maandagmorgen 7.30 uur de inschrijving om vervolgens in de nacht van dinsdag op woensdag, klokslag twaalven, de nieuwe lading vrij te geven. Vervolgens mag je, mits je een keus hebt kunnen maken, wachten tot, in het ergste geval, maandag 11 uur des ochtends of je beet hebt dan wel bot vangt. Het lijkt wel russische roulette! Je weet niet in welke holletje de kogel zit en dat kom je, als klap op de vuurpijl, dus nooit te weten.
Kijk Woonservice ‘s-Hertogenbosch, er zijn gemeenten, zelfs kleiner dan deze mooie hoofdstad van Brabant, die wèl weten hoe het moet! Neem Tilburg. Je kunt iedere dag nieuw aanbod verwachten. Je kunt precies zien met z’n hoevelen je dat ene huisje zo ontzettend graag wilt hebben en, wat een intelligentie, je ziet meteen wat je rangorde is door de hele wachttijd heen. Russische roulette met medeleven noem ik dat. Russische roulette met oog voor het mogelijk niet-slachtoffer.
Wat ook zo ontzettend goed doordacht is: in de krant wordt iedere week verslag gedaan van hoeveel reacties er op een aantal te huur aangeboden huizen kwamen. Lees wel: een aantal. Niet allemaal, nee een aantal. Zelfs met inschrijfdatum van de gelukkige(n) aan toe. Die hele inschrijfdatum interesseert met geen drol! Zet niet zo af en toe een huis in de krant, zet ze gewoon allemaal op de site! Wat heeft die krant, die normaliter in de papierbak belandt, meer dan zo’n geweldig moderne en ‘vernieuwde’ site???
Nou, nog eentje dan en dit kan iedere ‘woonservice’ treffen: waarom staat er op de site een foto van Huppeldepupstraat nummer 10 als nummer 68 aangeboden wordt! En waarom mag je blij zijn als er een plattegrond van het huis te downloaden valt. Sterker nog: kan meneer de opzichter, die de eindcontrole over het huis heeft, niet even een 12.5 megapixel camera meenemen als een soortgelijk huis leegkomt voor een paar mooie, glossy pictures zodat je je een beetje een voorstelling kan maken van iets waar je het liefst met informatie op voorhand voor kiest? Je bent daarna namelijk je inschrijfjaren kwijt en mag je weer helemaal opnieuw beginnen en dat met het risico dat je het huis waar je voor gekozen hebt eigenlijk niet veel aan vond. Een huis dat te koop staat kan je toch ook bijna tot in de bilnaad op internet bewonderen? Ach, het is maar huur…
Ik zou het wel weten als ik directeur van een woontoestand zou zijn. Ik zou wel weten waarom ik die geweldige bonus, van dat bedrag zou je al mijn wensen kunnen realiseren, verdien. Maar goed, ik ben geen directeur en zeker: ik ben geen man. (met waarschijnlijk een vrouw achter het aanrecht met een gat in haar hand)
Kortom: ik heb gereageerd op het volgende huis. Ik schrijf niet meer welk huis. Ik zie wel. Maar na 1 keer op nummer 10 en 2 keer op nummer 5 vind ik dat ik zo onderhand eens aan de beurt ben. Over 2 maanden sta ik op straat…
wahhhhhhh 5
geplaatst op | 19 maart, 2012 | 7 reacties
het lijkt het eurovisie blèrfestival wel…
Maar ik ben nummer 5. Er waren nog 4 belangstellenden voor mij.
Nou hoor ik van diverse kanten ‘oh, maar ik was nummer 10 en ik kreeg het huis’ of ‘oh, ik was nummer 8…’ enz enz. Ik laat me maar verbazen want het is zo’n specifiek huisje, daar kies je volgens mij vol overtuiging voor.
Ik weet niet wat ik ervan moet denken, dan alleen dat het zo is. Ik kan het jammer vinden tot in de gloria maar daar schiet ik ook niets mee op. Ik ben eigenlijk allang blij dat ik weet waar ik aan toe ben. Want dat wachten, vooral een week langer omdat er een fout in geslopen was, is niet leuk. Nee, dat is, zoals ik het op Facebook eruit gooide, kutterdekut!!!
Wat de burger wel moed geeft is dat ik 2 weken geleden op nummer 10 belandde, deze reis op nummer 5, dat gaat de goeie kant op 
wahhhhhh…
geplaatst op | 18 maart, 2012 | 8 reacties
ik loop nog net niet rennend met beide armen zwaaiend als een dolle door het huis, maar het scheelt een haar! Je zou denken dat ‘geduld ende wachten’ zo onderhand my middle name zou moeten zijn. Ik heb geleerd geduldig te zijn toen Pieter zo nodig verstoppertje moest spelen. Ik heb geleerd geduldig te zijn toen ik mijn vrije dagen sleet in mijn ‘bij mezelf op kamers’ kamertje in afwachting op de verkoop. Ik vond het eigenlijk wel genoeg tot ruim anderhalve weet geleden! Met meer dan voldoende wachtjaren zal ik snel in aanmerking kunnen komen voor een huurwoning. 2,5 weken geleden had ik voor het eerst sinds al die jaren gereageerd op een leuke woning en ik werd nummer 10. Ik weet (nog) niet van de hoeveel, maar het zag er hoopvol uit want ik heb tot 1 juni de tijd. Alles onder controle tot anderhalve week geleden. Want daar stond het, het huisje waar ik al zo vaak naar had gekeken. Op een plekje in ‘s-Hertogenbosch waar ik zo graag wil wonen. Het leek bijna of het zo had moeten zijn. Tot op dat moment klopte alles, totdat ik reageerde….
Ik kon niet reageren! Ik kon niet reageren? Het automatisch excuus had met mijn inkomen oid te maken. Ik mocht netjes op een linkje klikken om nog eens een berekening te maken en nadat ik dat net zo netjes gedaan had kwam het berekeningetje op dezelfde conclusie als ik: ik kon gewoon reageren! Ik ben in het bezit van 2 paar winterklompjes maar geen van 4en zei krak! Na een mailtje waarin ik woonservice vriendelijk doch dringend vroeg wat er gaande was, kreeg ik de reactie dat er een fout geslopen was in de huurprijs, dat niemand kan reageren en hij er volgende week weer op zal staan.
WAT
WAT!!!!
Dat betekent dat ik nog ruim anderhalve week moet wachten tot ik weet of ik mezelf de nieuwe bewoner van dat geweldige, leuke, lieve huisje op dat geweldig stukje ‘s-Hertogenbosch mag noemen????
In plaats dat de woonservice je tussentijds op de hoogte houdt, zoals het in Tilburg, Amersfoort en Amsterdam (naar ik weet) als vanzelfsprekend is, mag je van ‘s-Hertogenbosch wachten tot het allerlaatste moment. Niet van deze tijd, maar goed, je hebt het niet voor het zeggen en je bent overgeleverd aan beleid dat alles behalve het jouwe is en ooit zal zijn.
Morgen is het zover. Morgen weet ik of ik het heb of op welke plaats ik geeindigd ben en of ik nog kans maak. En ik zit zo onderhand op een niet te stuiten stuiterbal. ‘Geduld ende wachten’ ken ik niet meer, sterker nog: ik haat het! Oftewel…
WAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
Wat zoek je?
's-Hertogenbosch 10 abonnement bed beurs blij bloggen Bob borstkanker compagnie carabosse doe het zelven feestdagen festival Boulevard fiets heimwee huis hyves jaargetijden kapper kluts koffie kytopia langste nacht lijf Linkdump linkedin linkshandig loterij moeder mondhygieniste nacht Noordwijkerhout Oerol Pieter pink ribbon rouw rtl tijdschrift tuin tuinscheurkalender tv weblog weer werk wordpress
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.