vooral niet te…..

geplaatst op | 19 mei, 2013 | 5 reacties

 

 

 

 

mijn toekomst als huurder ziet er niet best uit. Met mijn salaris mag ik zomaar en zonder blik of blozen boven de 700 pleureau huren. Geen kip die ernaar kraait. In de wereld van huren wordt vooral gezorgd dat je niet teveel overhoudt om andere leuke dingen des levens te kunnen doen. Woningbouwverenigingen houden het recht je heel veel levensvreugd te ontnemen. Alsof levensvreugd afhangt van je besteedbaar inkomen? Ja, dat doet het dus wel, vooral als blijkt dat je salaris grotendeels naar een stel malafide gebakkenluchtbeheerders mag, zonder blikken of blozen. Kan me nog herinneren dat ik in ’79 in Leiden op de barricaden stond vanwege het feit dat huren boven de 1/3 van je inkomen dreigde te komen. Het is toch sowieso krankzinnig om voor een berg gestapelde stenen zoveel te moeten betalen. Vroeger kreeg je nog gewoon fatsoenlijk onderhoud erbij, daar mag je tegenwoordig ook al voor betalen. Nee, ik kots op woningstichtingen met omhooggevallen rekenwonders die alleen in het voordeel van de baas rekenen. Je mag blij zijn dat je in een van hun huizen mag wonen! Hoe veilig kan je een land maken of breken.

Maar goed, dat is een ander verhaal. De enige manier om van die huurcriminelen af te komen is je in de armen van de bankcriminelen te werpen. En dan niet op de manier zoals je in films uit de jaren 30 ziet, drama en olietrage tranen. Nee, gewoon keihard je lijf en leden overgeven aan het grote geld. Het enige voordeel dat de bankcriminelen op de huurcriminelen heeft is jouw besteedbare inkomen. Kopen is in mijn geval gewoon een stuk goedkoper. Even los van de staat van het huis, los van wat je nog zelf wilt doen aan het huis of wat het huis met je in petto heeft. Daar waar ik bij huren vanaf 700 euro alleen maar omhoog kan gaan, koop ik met de garantie de komende 15 jaar onder de 700 te blijven. Dat ik over 15 jaar waarschijnlijk, je weet maar nooit met paniekzaaiend Den Haag, mag pensioeneren, geeft wel wat onrust, maar wat zijn nou 15 jaar. En ik los ook nog eens af.

Op een groot struikelblok, opgeworpen door een paar sukkels van ING-medewerkers, na kan ik over een aantal maanden in een ‘eigen’ huisje wonen. Onder het mom van ‘liever een huis van de bank met een stabiele aflossing, dan een huis van een woningbouwverening waarbij je qua huurprijs aan de (haagse) goden overgeleverd bent’.

Ik heb al iets op het oog. Ben al vaag verliefd aan het raken. Volgens alle berekeningen moet het lukken. Stap voor stap gaat het nu en vooral net te……

spelletjes….

geplaatst op | 9 mei, 2013 | 6 reacties

in verloren schriftjes, diverse docjes, verlaten externe harde schijven, kladpapiertjes, kortom overal waar ik op schrijven kan heb ik geschreven dat het leven een spelletje met me speelt. En dat al 40 jaar lang. Dat leest heel zwaar, triest en ellendig, maar dit loopt als een soort rode draad door mijn leven. En weet je wat het meest erge daaraan is: ik hou helemaal niet van spelletjes spelen. Ook al heb ik een stapel van zeker anderhalve meter aan spelletjesdozen staan, eigenlijk vind ik er helemaal niets aan. Het moet doorgaan voor sociaal en gezellig, maar spelletjes spelen is eigenlijk heel asociaal want je bent alleen maar bezig met egocentrisch winnen. Ik weet zeker dat geen enkel mens een spelletje speelt voor de leuk of omdat het zo gezellig is. Spelletje spelen brengt de mens terug naar prehistorische tijden, naar de tijd dat macht je aanzien kon geven. Want wie wint laat zien dat hij macht heeft. Hij, of zij, doorziet, heeft een vooruitziende blik, kan strategisch denken. Dat hebben heel veel mensen, maar degenen die spelletjes spelen laten zich daardoor leiden. Prehistorische tijden…. Spelletjes spelen is van alle tijden. Zelfs nu, in politiek Den Haag, worden spelletjes gespeeld. Politiek is wat dat betreft niet meer dan een ordinair staaltje Monopoly. Puber Rutte en despoot Samsom denken misschien dat ze heel erg politiek bezig zijn, maar ze spelen politiek met behulp van een spelletje. Van landje-pik tot kwartet, ze beheersen het allemaal. Of ze daarmee Nederland beheersen is een ander verhaal, dat zijn ze in hun hang naar winnen allang uit het oog verloren. Oh ja, opperbaas Brussel houdt ze redelijk in het gareel, maar net zoals je beste vriend verandert in een meedogenloze stratego-strateeg die alle wetten van goeie en veilige vriendschap aan zijn laars lapt zelfs met iets simpels als Mens Erger Je Niet, zo veranderen Rutte en Samsom tot gedrochten die alle wetten van een goed en veilig Nederland aan hun laars lappen. Met je vriend komt het zeker weer goed, maar het is de vraag of het met Nederland nog wel goed komt. Het zal wel, daar is dit land te trots voor. Het is alleen verdomd jammer dat het overgelaten is aan een stel spelletjesspelers….

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik op hemelvaartdag een eind voor me uit zit te zeuren omdat het leven een spelletje met me speelt. Ik hou net zoveel van het leven als dat ik het haat. Ik heb een manisch-depressieve relatie met het leven of zo. Tot nu toe is het perfect in evenwicht gebleven, maar soms moet ik toch even kwijt dat ik het spelletje des levens SPUUGZAT ben…….

ontwaken…..

geplaatst op | 7 april, 2013 | 4 reacties

• laagje op laagje
• lompe maar warme schoenen
• kachel tandjes hoger
• koude voeten en vingers
• gordijnen op tijd dicht
• extra dekbed
• kin diep in de kraag
• tintelende oren
• straal- dan wel ventilatorkacheltje
• net niet uitglijden
• aangepaste dienstregeling

• het is voorbij. ik ontwaak! doe je mee?

 

Voorpret Oerol 2013…. #1

geplaatst op | 4 april, 2013 | 5 reacties

als ik in tekst, volzinnen, klanken of geluiden kon laten lezen, zien of horen wat Oerol met mij doet, dan krijg ik de Heineken Music Hall binnen 2 uur uitverkocht. Een die-hard Oerolganger zal zeker geen kaartje kopen, want die weet, denkt, voelt wel beter.

 

Genoeg, voordat ik mijn digitale slabbetje om moet hangen.

Maar ik ga weer! Niet de volledige periode en ook niet alleen.

De voorpret #1 is gisteren begonnen. Huisje geregeld, overtocht geregeld, eerder geen voorpret. Wat een feest, wat een heerlijk vooruitzicht. Oerol begint voor mij al met de voorbereidingen. Dan heb ik voor nog geen enkel kaartje voor welke voorstelling dan ook, sterker nog: ik weet niet eens wat het definitieve programma is. Maakt allemaal niet uit, er zal altijd iets tussen zitten wat je beslist niet mag missen. Daarnaast is heel Terschelling tijdens Oerol een groot podium en op de meest gekke, bijzondere, maffe of onverwachte plekjes kun je iets van Oerol vinden. Fiets je neus achterna en je komt binnen een half uur wel weer wat tegen.

Voorpret #1? Ja, er is ook een voorpret #2. Dat komt wanneer het programma bekend is en je als vriend van Oerol voorrang krijgt op het bestellen van kaartjes. Dan pluis je alle voorstellingen uit. Je leest reviews, je wikt en weegt want als vriend heb je naar gelang je contributie recht op een bepaald aantal kaarten in de vriendenvoorverkoop. Daarna kun je de overige kaarten nog in de voorverkoop zien te bemachtigen. Lukt dat allemaal niet, dan kun je op de dag zelf nog terecht op Westerkeyn als je maar op tijd bent.

En wat dacht je van voorpret #3. De dag van vertrek. Zorgen dat je op tijd in Harlingen bent, want met de NS weet je maar nooit. En voor dat je het doorhebt, zit je op de boot. Helaas geen EVT dit jaar, daarvoor was ik te laat. Maar als ik dan De Brandaris zie opdoemen boven die enorme watermassa, dan schiet ik vol. Dan kan ik zo een sixpack papieren zakdoekjes wegwerken. Al ben ik geen eilander maar een simpele badgast, ik hou van dat eiland.

Genoeg! Er moeten fietsen gehuurd worden. Er moet vervoer geregeld worden van West naar het huisje. Ik ben nog wel even zoet met voorpret Oerol 2013…. #1
En hee Eerised, jij gaat mee……

rare jongens die Hunkenmöllers…..

geplaatst op | 24 maart, 2013 | 11 reacties

een paar jaar geleden kocht ik na veel passen en meten, het lichaam verandert qua vorm nogal in de loop der jaren, 3 goeie bh’s. Ik was helemaal in mijn nopjes, want de koop had mij ook een hoop geleerd. Wat dat betreft zijn de meiden van Hunkenmöller goeie adviseurs. Vooral omdat je de voorgaande 51 jaar het op eigen inzicht deed, te eigenwijs voor advies.

Bh’s slijten, raken uit model, de vorm komt niet meer overeen met het uitzicht dat je voor ogen hield en wil houden. Kleding valt in eens toch anders dan je je herinneren kan, kortom: tijd voor push-update!

Een maat is een maat. Je moet er dus vanuit kunnen gaan dat als een bedrijf een maat voert, die 100, 40, enkele jaren geleden, gisteren of in de verre toekomst precies hetzelfde blijft. Daar denkt Hunkenmöller kennelijk heel anders over. Waarschijnlijk is het voor hen een techniek om mensen vaker over de vloer te krijgen, waardoor ze voor een tweede keer blootgesteld worden aan glimmende vormen, schattige kantjes, prachtige kleurtjes en patroontjes. Voor dat je bij de kassa bent, heb je je een weg moeten banen door cups, reetveters, directoirs (maar dan zo 2013) onderjurkjes en ga zo maar door.
Ik ben niet gevoelig voor als dat moois, het staat me alleen maar in de weg. Ik heb sowieso nooit iets begrepen van lingerie. Of het zit onder een of meerdere lagen en als je het voor het spannende aantrekt, dan zou het in principe in no-time in een hoek moeten liggen. Verhit afgerukt en wellicht compleet verscheurd. Zonde van het geld. Vind ik, maar wie heb ik….

Met het risico dat ongewenste bh’s of onderjurkjes aan mijn rugzak, dan wel elleboog, dan wel schoudertas blijven hangen, baande ik me eergisteren een weg naar de muur waar hangt wat het hangen voorkomt en wat ik dus nodig heb. Ik had de maat van de te vervangen bh’s netjes op een papiertje geschreven en ik had wederom mazzel: 3 voor 2. Dus het werd een gebroken witte, een huidskleur en een zwarte in precies de maat als op mijn papiertje….

Gelukkig had ik de prijskaartjes nog, want ik had de bh’s bij thuiskomst te goeder trouw ervan ontdaan en zo in de bh-la gegooid. Gelukkig had ik de kassabon nog, het prachtige zijde-achtige inpakpapier en tas. Ik weet niet wat Hunkenmöller denkt of verzint, maar kennelijk zijn hun maten net zo aan leeftijd gebonden als mijn lichaam, alleen de verkeerde kant op. Ademhalen ging nog wel, maar mijn borsten kregen het spaansbenauwd. Uit dat ding! Een harnas is voor mannen!!!!!! Hoopvol deed ik een andere kleur aan, zelfde laken en pak. Alle drie dus te klein! Daar heb ik nou zo’n ontzettende gruwelijke schurfthekel aan. Alleen al omdat ik er vanuit moet kunnen gaan dat de maten zijn en blijven zoals ze zijn. Zodat ik op een ijskoude dag als gisteren niet in dat veel te kleine paskamertjes 10.000 lagen uit hoef te trekken om er achter te komen dat mijn favoriete bh niet meer de oude is. Kennelijk wel.

Hunkenmöller heeft gewonnen. Komende week moet ik weer langs al dat lingerie om toch maar die paskamer in te gaan, me van al die lagen te ontdoen, want het blijft koud, en passen, passen, passen. Op een punt win ik: ondergoed moet praktisch zijn, dus aan mij verdienen ze niets extra’s. Lingerie? Dure onzin, dat is het!

iets in mij….

geplaatst op | 23 maart, 2013 | 2 reacties

ik had me gisteravond voorgenomen de volgende ochtend lekker lang in bed te blijven liggen. Ik hoef er voor niets en niemand uit dan alleen mezelf en alleen mezelf vind ik al meer dan genoeg. Maar rond kwart voor 7 vond ik lekker lang blijven liggen al meer dan voldoende. Vergeet niet dat ik het merendeel van de week rond kwart voor 6 opsta, dus een uur later is in feite al iets van uitslapen. Maar ik vond om kwart voor 7 dat er nog makkelijk een uurtje bij mocht, dus omdraaien en verder dommelen. Dat ging goed tot iets in mij rond kwart over 7 begon te zeuren. Nou ken ik 2 soorten zeuren in mij. Die een die een af en toe op mijn geweten zit te tikken of op mijn verantwoordelijkheidsgevoel en die een waarvan ik weet dat hij er is, maar waar ik totaal geen vat op kan en wil krijgen. Ik heb die zeur al vanaf mijn geboorte en ik ga met die zeur ook ooit gewoon dood. Niets aan de hand.
Maar die zeur zeurde. Die zeur is ook heel stil en zet een soort drang in mij op gang. Het is geen onprettige drang dus ik word er ook niet saggereinig van of zo. Om half 8 ben ik mijn bed maar uit gegaan en na de ochtendplas werd ik gewaar van een voor mij onbekend geluid. Ik voelde hem al aankomen en toen ik op mijn dakterras keek, wapperde de schutting tussen buren en mij vrolijk heen en weer. Nou zat het er al een hele tijd aan te komen en er was al het een en ander op de rit gezet tussen buren en mij, maar de wind heeft het allemaal een zetje gegeven.. Ik loop met mijn slaaphoofd naar buiten, sta gelijk stijf van de ijskoude wind, overzie de boel en besluit toch maar eerst te gaan douchen, want dit kon het wel eens worden. En dat was maar goed ook, want toen ik schoon, fris en iets warmer gekleed de schutting ging inspecteren kon ik hem nog net weerhouden om als een wapperende sjaal om een nek z’n gang te laten gaan. Het laatste boutje schoot namelijk net los.

Als ik rond die tijd nog in mijn bed had gelegen, dan was het leed volgens mij niet te overzien. Die drang zorgde, zoals wel vaker, voor de perfecte timing. Direct naast de schutting zit de (enkele) beglazing van het trappenhuis en een punt van de schutting zat er al tegenaan te duwen. En de wind loeit hier zo hard om het gebouw dat het net zo goed de hele schutting een flink eind mee had kunnen nemen. Met veel moeite heb ik de schutting, die steeds verder uit elkaar viel, neer kunnen leggen op het vrijwel lege gedeelte van het dakterras van de buren (zij hebben het trappenhuisgedeelte erbij). Ik dacht nog ‘ik lijk wel gek, straks vliegt die schutting mij om de oren’. Maar ik ken mezelf, of laat ik het zo schrijven, mezelf kent mezelf en als dat zo is, dan doet die schutting me helemaal niets! Ik blijf heel die tijd, van het eerste moment tot het moment dat de schutting veilig op de grond ligt ook heel kalm. Geen paniek, geen overmatig gehaast of zo. Die drang mag voortaan wel wat harder duwen, want het is veel beter voor lijf en leden dan paniek en herrie in het lijf vaak om niets.

Ik weet niet of de buren al wakker zijn. Ik ga zo eerst maar naar de markt. Daarna zien we wel verder.
Iets in mij. Ik mag het wel……

 

treinen 03-03-2013

geplaatst op | 4 maart, 2013 | 1 reactie

Ik zit in de trein van Rotterdam naar Utrecht. Gelukkig hoef ik de hele rit mijn 2-zitsbankje met niemand te delen. Wel deel ik mijn ‘ademruimte’ met een klein meisje op knietjes. Ze zit, samen met haar moeder, op het 2-zitsbankje voor mij en heeft, zoals zoveel kleine kinderen, door dat je op je knietjes over je eigen leuning heen kunt kijken. Dat is veel leuker dan een leuning voor je of het oninteressante landschap dat naast je aan je voorbij suist. Op je knietjes kun je naar mensen kijken. Of in haar geval naar dat rare mens achter haar dat alles doet om haar te negeren. Maar ik zie haar wel. Grote bruine ogen, pijpekrullend haar, een enorme lange ketting met grote rode kralen om haar hals. Klein ringetje om haar middelvinger. Ze rust met haar kin op de leuning en kijkt. Maar wat ziet ze? Wat gaat er om in dat hoofdje van haar? Wat denkt ze als ze naar dat rare mens dat achter haar zit kijkt. Af en toe kruisen onze blikken elkaar. Daardoor weet ik dat ze vaak naar me zit te kijken. Moeder vindt dat ze moet gaan zitten. Het touwtrekken wordt 2 keer herhaald, meisje wint en blijft op haar knietjes. Ik vraag me af wat ik zou doen als het mijn kind zou zijn. Waarom winnen van een nieuwsgierige krullenbolletje dat zich anders stierlijk zit te vervelen. Als ik bijna in Utrecht ben, trek ik mijn jas aan en zorg dat ik uitstapklaar ben. Ze heeft al mijn handelingen gevolgd. En voordat ik nog even achterover ga zitten in afwachting op het afremmen van de trein, tik ik met mijn wijsvinger heel zacht op haar neus. Ik wil het benadrukken met mijn glimlach, maar ze vertrekt geen spier. Haar blik blijft onbewogen. Ogen worden niet groter, geen mondhoekje gaat omhoog. Ze kijkt me alleen maar aan. Wat gaat er om in dat hoofdje. Ik hou mijn glimlach voor me en kijk net zo leeg en onbewogen naar haar. Alsof het gewoon zo heeft moeten zijn en we vinden het allebei best zo. Ik sta op en verlaat de trein. Zij vanachter het raampje in de trein en ik op het perron laten nog eenmaal de blikken kruisen. Onbewogen.

 

treinen 25/02/2013……

geplaatst op | 27 februari, 2013 | 3 reacties

Twee dames komen luidruchtig de trein binnen. Hun koffers volgen moeizaam. Het is ook best moeilijk èn heftig kletsende lijven èn flink overbeladen koffers de trein in hijsen. In de trein richting Schiphol is dit dagelijkse kost; uitgelaten mensen met een verre of interessante reis voor de boeg. Deze dames gaan volgens mij ook ver. Ze zijn gekleed in zomerse kleuren. Niet in de pasgeverfde pastèlkleuren van komend voorjaar, maar in verwassen zomerkleuren van wel 15 jaar geleden. Ik herken het model broek en dat is zeker niet van deze tijd en toch door de verwassen kleuren pastèl genoeg om ze weer als hartstikke hip en modern te zien. De dames ploffen op de klapstoeltjes tegenover mij, waarvan er een wat doorgezakt is. Ik hoor een zacht ‘oeps’. Er is nog wel plek in de coupé maar dan verdwijnen hun overbeladen koffers uit hun vizier.

Het, in mijn oren, zinloze geklets begint te irriteren. Vooral als de mobieltjes erbij gehaald worden en de dames elkaar luidruchtig informeren over het aantal ‘goede reis mailtjes’ in hun mailbox om over de inhoud maar te zwijgen. Een van de dames, die op het doorgezakte klapstoeltje, trekt haar sjaaltje wat losser. De verwassen kleur rood van haar 15 jaar geleden pantalon komt precies overeen met een van de opzichtige bloemen van haar sjaaltje. Deze dame heeft er oog voor. De andere dame heeft er minder verstand van. Het haar zit in een strenge wrong, haar mobieltje is ook wat bejaarder. Kleding is wat grijs en grauw.

Het geklets gaat maar door. Ik weet na 15 minuten nog steeds niet waar ze naartoe gaan. Maar als ik weer 10 minuten later hoor dat ze over een aantal uren verse kokosmelk uit een verse kokosnoot zullen drinken, voel ik een steek van jaloezie. Deze irritante kletsdames gaan naar warme oorden! Naar de zon, naar de warmte, naar ontspannen, zonder teveel laagjes, rondlopen.
En ik? Ik ga in de bittere kou, ietwat verkrampt naar mijn werk. Ja, ze mogen teveel kletsen, maar ze hebben een heerlijk vooruitzicht. Daar kan die van mij niet tegenop.

bijna 4 jaar geleden….

geplaatst op | 24 januari, 2013 | 4 reacties

schreef ik dit…….

gillende sirene’s……..

geplaatst op | 21 januari, 2013 | 4 reacties

nee, ik ben niet afgevoerd in een ambulance, ik lig niet in het ziekenhuis, er is niets gebroken dan wel gekneusd, maar als het aan mijn brandmelder lag, stond het appartement bijkans in lichterlaaie!

ik woon in een appartement met alleen een gaskachel en een wandstraalkacheltje in de badkamer. Volgens mij weten jullie dat allemaal al. Daarnaast staat er in dit appartement een gaskachel uit het jaar ‘waardeloos rendement’ danwel ‘zeer onzuinig’ en die moet in feite de hele verdieping aankunnen. Dat kan hij niet of ik moet boelveel teveel geld aan mijn energieleverancier kunnen leveren. Daarnaast heeft de gaskachel een waakvlam waar je, hetzij met wat geduld, een keteltje water mee aan de kook kunt krijgen…

Kortom: de kachel inclusief waakvlam gaat alleen aan als ik thuis ben. Dus ‘s avonds, een half uur voor het slapen gaan, want dan moet het ventilatorkacheltje in mijn onverwarmde slaapkamer het werk overnemen, zet ik de gaskachel HELEMAAL  uit. Waarom een te grote waakvlam laten branden voor de bekende Jan met de bekende Achternaam. Dus ‘s morgens gaat, voor het uurtje dat ik alleen maar druk in de weer ben, de kachel ook niet aan. Zo bespaar ik de nodige pegels.
Maar Spartaans leven is not done voor mij, dus ‘s morgens zet ik in de keuken een flinke gaspit en in de badkamer het wandstraalkacheltje aan. Zo is het prima uit te houden. Het leest wellicht heel primitief en dat is het ook, maar ik heb er lol in.

Wat heeft dit alles met die gillende sirene’s te maken?

Vanmorgen zette ik met mijn duffe kop, ik had nauwelijks geslapen vanwege een verkoudheid en ‘kouwe pis’ (zat 3 keer op de wc), de gaspit in de keuken aan. Op de gaspit lag nog een warmhoudplaatje. Kennelijk zat er onder het warmhoudplaatje iets dat iets in werking kon zetten.
Na het aanzetten van de gaspit ging ik voor de zoveelste keer naar de wc. Even bibberend wakker worden, puzzeltje maken, etensresten van de dag ervoor loslaten totdat………

IK ZAT MET MIJN KOP BIJKANS DOOR HET VERLAAGDE PLAFOND MET EEN DROL DIE VAN NARIGHEID DE WEG TERUG VEEL VEILIGER VOND……

Ik schrok me helemaal te pletter want het brandalarm ging af. Snijdend hard krijste het kastje ter grootte van een blik schoensmeer aan het plafond van het gangetje. Dat was in 2 seconden afknijpen, vaag afvegen, met de onderbroek op half zeven de plee uitrennen, zoekend naar de oorzaak. Het kon niet anders dan het warmhoudplaatje zijn. Dus gas uit, een krukje zoeken en het krijsende blik schoensmeer van het plafond rukken.

STIL

Na 5 minuten was mijn hart weer tot bedaren en kon ik constateren dat onder het warmhoudplaatje iets zat waar de brandmelder geen bal van snapt. Want er was geen milimeter rook, maar er was wel een onzichtbare walm aan lucht. Toch ging ik vanmorgen vroeg, na het checken van een aantal mogelijke brandveroorzakers, niet geheel op mijn gemak de deur uit. ‘Staat mijn huis nog wel overeind vanavond…….’

Toch kon ik met het tot bedaren brengen van mijn bonkende hart in stilte enorm lachen. Een van mijn bovenburen werkt in de horeca en is regelmatig nogal luidruchtig des nachts. En aangezien ik in een appartement woon uit het jaar ‘gehorig tot de ademhaling aan toe’ en ik hem vannacht, toen ik niet kon slapen met de verkouden neus en ‘kouwe pis’ een paar keer in en uit bed hoorde komen (bed piept, bed kraakt alsof het de mijne is) dacht ik: ‘EAT THIS!!!!!!!’ Wraak in een klein, doch luidruchtig hoekje.

Toch zet dat ding ter grootte van een blikje schoensmeer te denken. Het hangt er niet voor niets. Maar laat het dan ook niet afgaan voor niets……

 

terug in de tijd »

linkdump

De Wilde Keuken
Bouillon!
Mark de Nekker
De Afgang
dEUS
Goran Bregovic
Oerol
Jango Edwards
Josemieke Segers
De Verkadefabriek
Smalle Haven
Het Ambaecht
Ilja Tulipe
Domeinbalie
De Broodspecialist