het is er haardje bij schuurtje (=alles is er dicht bij elkaar)

lees even mee:

(moeder in Noordwijkerhout gaat een paar dagen op de katten van zoonlief passen, vanaf nu gewoon moeder): En nog iets, ik kon de schuur niet in, lijkt of er iets in het sleutelgat afgebroken is….
(zoon op vakantie in Baltimore, vanaf nu gewoon zoon): Huh, schuur niet in…… Ik heb het nog getest voor ik op de bus stapte
moeder: Ik zag ook iets in het sleutelgat en op dat punt stopte de sleutel ook, kreeg hem niet verder.

paar dagen later.

moeder: ik heb de schuur nog gecheckt, maar er zit echt iets in de weg!
zoon: nog steeds niet leuk over de schuur, blijft heel vaag……

Een week later zit de hele familie gezellig bij elkaar en zoon, weer terug van vakantie, en ik hebben het nog een keer over de schuursleutel. Hij kon het bij thuiskomst zelf niet checken want ik had de sleutel gekregen om mijn fiets te kunnen stallen.
Na een paar minuten vraag hij: ‘Stond je wel voor de juiste schuur?’
‘Ja, in het sloppie de eerste links!!!’

Ineens begint zoon keihard te lachen en dan dringt er iets tot mij door. Even was ik de kluts volkomen kwijt! Dat was de schuur van mijn zoon helemaal niet, dat was mijn oude schuur!!! Ik stond na 31 jaar, als heel vanzelfsprekend voor de schuur die 8 jaar van mij is geweest. Zoon woont sinds een paar jaar naast het huis waar wij van 1980 tot en met 1987 samen gewoond hebben. Daar kwam hij toevallig terecht ook al geloof ik niet in toeval. Het is iedere keer al vreemd om de trap op te lopen, het is een duplexwoning en naar links te moeten in plaats van naar rechts, maar dat ik nog steeds als voorheen naar “mijn” schuur loop…….

poep in de brievenbus…..

4 jaar geleden ben ik officieel toegetreden tot de categorie ouderen. Daar kwam ik notabene op een ouderenbeurs achter. Ik had een gratis kaart kunnen bemachtigen, ik was 56 en dacht, toch eens kijken wat mijn voorland te bieden heeft. Bleek dat ik een jaar ervoor al met een been in het voorland was gaan staan, want met je 55e verjaardag ben je meteen een van de ‘Ouderen’.
Loop je daar tussen de rollators, bad met een deurtje, trapliften, diverse incontinentiemateriaal, wandelstokken, gymnastiekklasjes enz enz, alles om het de ouder wordende mens gemakkelijker te maken. Over de prijzen zal ik het maar niet hebben, voor mij dus geen bad met een deurtje. Na een half uur ben ik bijna gillend de hal uit gevlucht, maar kon nog wel een gratis cholesteroltest meepakken. Zag er prima uit, ik kan gewoon roomboter op mijn brood blijven eten.

Maar behoren tot de groep ouderen voelt een beetje als tussen tafellaken en servet, de  periode waar je in geduwd wordt als je geen kind en geen puber bent. Ja ja, de mensheid propt zichzelf graag ergens tussen. Nu zit ik dus zo’n beetje tussen maandverband en incontinentiemateriaal . Hoop alleen dat die periode een heel stuk langer duurt dan de tafellaken-servet variant. Lijkt me niet prettig met zo’n prop tussen je benen, al is mij door veel oudere gebruikers verzekerd dat je er niets van merkt. Daar houden we het dan maar op.

Maar tijdens mijn 4-jarig oudere-zijn jubileum werd ik verrast met een darmonderzoek. Dat je na je 55e een verhoogde kans op darmkanker hebt is gewoon een feit. Alsof het een kadootje was maakte ik envelop open. Voor wie het nog nooit gezien heeft: het is een klein plastic tubbetje en een plastic zakje met boelveel uitleg in een grote paarse plastic envelop.

En daar moet je dus DIT (linkje) mee doen……… (sommigen kunnen dit als zeer vies ervaren, maar ach, jouw tijd komt nog wel)  Sta ik daar met mijn slaperige kop te puzzelen hoe ik het moet doen zonder dat er water en/of plas bij de poep komt. En als je de vorige avond nogal pittig gegeten hebt…. GENOEG! Het is me gelukt en het buisje heb ik netjes in de daartoe behorende envelop gestopt. Ik ben heel erg netjes opgevoed, maar ik vond het toch wel stoer dat ik zonder schaamte mijn poep in de brievenbus kon gooien. (dat mensen voor de grap poep in brievenbussen gooien heb ik jaren geleden ervaren toen ik 11 nachten postsorteerder was……)
Maar daar ga je poep, op reis naar een onderzoekslab en hoe je toestand bevonden wordt, merk ik over 2 weken wel.

(foto: Trouw)

de zoete wraak op mijn linkerbil……

er wonen permanent 2 muggen in mijn buitenboordbadkamer. Ze zijn niet uit te roeien. Ik kan ze dood slaan, soms 1, soms allebei, de volgende morgen zitten ze als vanzelfsprekend ergens weer op de muur of plafond of douchekop, maakt niet uit, ze zijn er weer. Als ik een paar dagen weg geweest ben, zou je denken dat er per afwezige dag 2 muggen bij komen, dus zeg na zo’n 5 dagen afwezigheid, 10 muggen. Maar zo werkt dat niet, het zijn en blijven er 2. Alle dieren mogen van mij blijven leven, maar muggen…. Ik hoop dat mijn karma er niet onder lijdt, want ik heb al heel wat muggenmoorden op mijn geweten. Maar karma is a bitch en vorige week keek ik het recht in de ogen. Hoewel, recht in de derrière. Tijdens het douchen zag ik er een vliegen en tijdens zijn of haar rustmoment op de muur sloeg ik mijn slag. Het zag er plat en verfomfaaid uit.
Die was raak….
Niet dus. Meneer of mevrouw streek de fomfaai glad en vloog vrolijk verder. Niet voor lang want een klap in de handen was voldoende om de mug te laten hemelen. Ik voel me dan altijd een beetje schuldig. Ze hebben me nog nooit lastig gevallen, laat staan geprikt, ze vliegen gewoon een beetje rond en gaan af en toe ergens zitten. Gewoonste zaak van alle dag. Maar goed, mug was dood en ik ging door met mijn doucheritueel. Na het afdrogen maak ik altijd de muren en de vloer droog en dat doe ik voordat ik me aan ga kleden. Tijdens het best wel intensieve werkje komt de andere mug voorbij zweven, niets aan de hand dacht ik.  Totdat er een minuscuul plekje op mijn linkerbil vreselijk begon te jeuken. Nu zit ik inmiddels een week op de zoete wraak van een plotseling getergde mug en zal ik het letterlijk uit moeten zitten.
De volgende dag, geen mug te bekennen. Zou hij zich op zijn beurt schuldig voelen…….

De dagen erna zaten er gewoon weer 2 muggen in de badkamer, maar als ik moet bukken om de vloer te drogen dan knijp ik hem wel een beetje. Ik heb immers 2 billen!

mijn weirdo parallelle wereld

de afgelopen 12 jaar liep mijn leven totaal anders dan ik had verwacht. Dan gebeuren de meest vreselijke dingen en is overleven een dagtaak geworden. Maar over die periode wil ik het niet hebben, want ik ben nu bezig om die bijna ondraaglijke dagtaak onder ogen te zien, aan te gaan en hopelijk ooit los te laten. Kort geleden heb ik de noodklok laten luiden bij mijn huisarts en samen gaan we nu op zoek naar de beste manier om de combinatie PTSS en burn-out aan te gaan. Mijn hoofd en lijf schreeuwen om rust en in overleg ben ik met een heel licht antidepressivum begonnen. Niet dat ik echt depressief ben, ook al ben je van de combinatie PTSS en burn-out niet altijd vrolijk, maar er moet vooral rust komen en kennelijk is zo’n middel het enige dat die rust kan brengen. En daar waar mijn stemming voor gebruik wat vlak en afstandelijk kon zijn, is het nu continu vlak en soms afstandelijk maar dan op een heel andere manier. Ik weet niet wat ik erger vind, het een of het ander, maar het is net of ik in een andere dimensie leef, of eigenlijk is het meer een parallelle wereld. Ik voel dat mijn lijf en hoofd identiek reageert op situaties voordat ik het middel gebruikte, maar iets in mij gaat er anders mee om. Op een manier die ik totaal niet snap. Ik kan er niet bij, ik kan het niet vatten, ik kan het niet  benoemen. Ik heb al eens eerder zoiets ervaren met Librium 10. Ik was doodsbang van de tandarts en een zware ontsteking dwong me een afspraak te maken. Mijn huisarts heeft me ter ondersteuning 10 pillen meegegeven. Een uur voor de behandeling nam ik er een in en toen begon voor mij een ongekende situatie. Zoals het hoort bij angst begonnen mijn handen te zweten, mijn hart ging tekeer, mijn darmen gingen tekeer, mijn benen zwabberden, een vacuümhoofd allemaal heel bekend voor mij, maar het deed me helemaal niets! Daar lig je dan in de stoel met die gewaarwording van een lichaam dat precies doet wat het moet doen bij enorme angst, ik lag het allemaal te ervaren. Enige leuke daaraan is dat je die lichamelijke uitingen van angst in alle rust kunt bestuderen terwijl boven je de tandenbeul zijn werk doet. Mijn angst was na 9 behandelingen en daarbij 9 Librium 10 verdwenen, nummer 10 heb ik met een enorm gevoel van trots door de plee gespoeld. Ben benieuwd hoe alle drollen het ontvangen hebben…..
En nu probeer ik een beetje vat te krijgen op Escitalopram. Niet doen, zou je denken, laat gaan en pak de rust die het je geeft, maar zo werkt dat niet bij mij. Iets in mij verzet zich tegen dat andere vlakke gevoel dan dat ik gewend ben. En iets in mij verzet zich weer tegen dat verzet. Zal wel bij het begin van de ‘kuur’ horen, want ik ben pas 5 dagen onderweg en heb er in principe nog 25 te gaan. Wie weet net voldoende om een brug te kunnen slaan tussen die ene en die andere wereld in mij……

stomme eikels!!!!

Ik heb een buurman die totaal geen verstand heeft van tuinieren. Hij en ook zijn vriendin, laten alles gaan totdat ze zich nog net niet door een oerwoud hoeven te waden. Ik heb er, op een paar dingen na, geen last van. Ok, de bamboescheuten terroriseren mijn stuk tuin dat aan het zijne grenst, maar het is beheersbaar. Waar ik wel heel blij mee ben is dat hij, door zijn ontbrekend gevoel voor tuinieren, de meeste bomen van heel het stuk straat in zijn tuin heeft staan. Sterker nog, hij is de enige. Het zijn er welgeteld 6 stuks. Twee aan de voorkant, de rest staat achter. Over de metershoge krulwilg in de achtertuin wil ik het niet hebben, maar wel over de eikenboom in zijn voortuin. Het merendeel van het bladeren- en eikeldak hangt namelijk over mijn voortuin en daar ben ik ongeveer 4 maanden per jaar helemaal niet blij mee. In het voorjaar plakt alles in mijn voortuin door het sap dat de eikenboomminnende luizen zo graag naar beneden laten druppen. Mijn kliko’s en soms mijn fiets staan er onder, de rest laat zich raden. Maar daar staat wel tegenover dat ik in de zomer een gratis zonnescherm heb. Mijn huiskamer kijkt uit op het zuiden met het overgrote deel van de dag de volle zon erop. Het is tijdens de afgelopen zomermaanden hooguit 1 week 25 graden in huis geweest, verder heerlijk koel. En in de winter, als hij kaal is, kan de zon mijn huiskamer weer verwarmen waardoor ik soms geen verwarming nodig heb. Ook zie ik elke dag groen voor mijn raam, ter compensatie van al het verkeer dat voorbij raast. In het voorjaar zijn het dus de luizen en nu zijn het, jawel, de eikels.

Laat maar leeg waaien zou je zeggen en dat vind ik ook geen probleem, het probleem is wederom de kliko’s. Helaas kunnen die alleen maar onder de boom staan met als gevolg dat de vallende eikels het leuk vinden om de deksels te gebruiken als trampoline. Dat hoeft ook geen probleem te zijn als een paar van die stomme eikels het leuk vinden om via de trampoline met een ferme duikvlucht tegen mijn raam te kletteren. Soort van freerunning eikels. Zit je daar lekker dommelend naar een film te kijken terwijl er naast je een eikel en soms wel 3 of 4 tegelijk, tegen het raam slaat. Gelukkig heeft de storm van vorige week de meeste eikels eruit weten te waaien en gelukkig kan ik mijn kliko’s net ver genoeg van het raam zetten zodat het beperkt blijft tot hooguit 1 knallende eikel per dag.

Maar ik kan wraak nemen! Over een half jaar ga ik namelijk op babyeikenbomenmoordjacht, want sommige eikels spelen graag verstoppertje, die laten zich na een jaar of 2 met blad en al zien. Stom, want die worden met wortel en tak verwijderd!
Denk dat ik er 1 z’n gang laat gaan. Mijn bijdrage aan schonere lucht en nog gratis ook.

wat was webloggen ooit ook alweer…..

ik weet dat ik alweer maanden verstek laat gaan en dat komt eigenlijk omdat het meeste maar in mijn hoofd blijft afspelen. Het komt er op een of andere manier niet via mijn vingers, via mijn toetsenbord, via mijn CMS op mijn beeldscherm. En dat terwijl ik geen enkele moeite heb met schrijven en ik vind het leuk. Of jij als lezer het leuk vindt, laat ik even in het midden. In principe schrijft iedere schrijver voor zichzelf. Niet dat ik mezelf schrijver noem, niet in de zin van ‘ik schrijf verhalen, boeken, essays en/of literatuur en ik verdien er mijn boterham mee’, maar dan anders. Komt ook bij dat zowel Facebook, waar ik gelukkig geen account meer heb, en twitter, goed om een hele belevenis in een oneliner eruit te knallen, mij lui heeft gemaakt. Twitter werd uiteindelijk een soort van galsteenvergruizer, je gal spugen anders gaat het zich vastzetten. Eigenlijk heel negatief allemaal maar ja, soms lees je iets in de krant en daar word je woest over en dan wil je de veroorzaker krenken en dan doel ik vooral op politici. Klaar, anders ga ik het hier ook nog eens dumpen en dat gaat niet gebeuren! Genoeg!

Mijn officiële naam is dus niet schrijver, maar weblogger en dat ben ik al vanaf het eerste uur, Webloggen had toen een heel andere betekenis: je logt wat je op het web gevonden hebt. En meestal waren dat leuke en interessante linkjes. Waarom een heel stuk schrijven over een leuke website als je ook een linkje er naartoe kunt plaatsen. Langzaam aan werden weblogs uitgebreid, want je kunt meer dan alleen linkjes plaatsen. Het was je digitale stem laten klinken op het wereldwijdeweb. Ook ontstond er een soort van weblogcommunity, want doordat andere webloggers je vonden, ging je zelf ook op zoek en zo ontstond er langzaamaan een leeslijst met webloggers, zie in de rechter kolom, waar je iedere dag even op bezoek kon gaan. Soms was mijn leeslijst zo’n 30 weblogs lang, soms wisselde het, want een weblog dat in eerste instantie heel leuk leek, bleek na een paar posts niet zo leuk meer.
Een paar maanden geleden, met het wisselen van template, kwam ik er achter dat meer dan de helft van de webloggers uit mijn leeslijst onvindbaar zijn. Blijkbaar gestopt of ook, net als ik ooit, het gemak van Facebook gevonden. Dus ik ga maar weer ouderwets op zoek.
En ik pak ook de draad maar gewoon weer op, want dat afstompende gedoe met FB en twitter moet maar eens afgelopen zijn. Kan dus zomaar voorkomen dat ik uitgebreid ga vertellen over de eikels uit de eikenboom van de buurman die de deksels van mijn kliko’s als trampoline  gebruiken.

Je weet maar nooit…….

na de lekkage….

dat mijn keuken een keer aangepakt moest worden wist ik, maar daarvoor had ik de lange baan gereserveerd. Anders ben ik op 6 verschillende plekken in huis aan het verbouwen en op 1 zo’n plek ben ik al met 6 dingen tegelijk bezig. Komt ook nog eens bij dat klussen bij mij gelijk staat aan het ontcijferen van een schuifpuzzel, een of 2 stukjes verkeerd geschoven en je kunt opnieuw beginnen. Nadeel van het gaan wonen in een huis dat nog verbouwd moet worden. Maar goed, zo hou ik het inmiddels ruim 5 jaar vol, het gaat traag maar gestaag.
Terug naar de keuken.
Kennelijk werd keuken ongeduldig en was het zijn/haar uiterlijk spuugzat dus trok het een eigen plan. Tijdens de, nu nog waarschijnlijk, allerlaatste vriesnacht van begin dit jaar, moest de waterleiding klappen. Denk dat keuken en waterleiding het op een akkoordje gegooid hebben. Na lang zoeken, breken, op het verkeerde spoor zitten, is dit het wel niet of wat dan ook, bleek de lekkage boven mijn dubbele keukenplafond te zitten. Geen dubbele  bodem in mijn huis, hoewel…., maar een dubbel plafond. Ik zal maar niet beschrijven wat ik boven het dubbele plafond aantrof, maar het lek was gevonden. In een doodlopend stuk loden waterleiding, afgedopt en wel, maar totaal nutteloos op het klappen na tijdens een flinke vorstnacht.
Na 3 dagen zonder water, een toffe buurvrouw met douche en water voor het doorspoelen van de plee en een toffe eigenaar van het bovenhuis, dode leiding afzagen en afdoppen, besefte ik dat ik de lopende band op die lange baan maar eens in de rol-terug stand moest zetten.  Dit moet aangepakt worden, want heel veel water op plekken waar je het beter niet kunt hebben vraagt om urgentie. Tijdens het zoeken naar de lekkage had ik al heel veel moeten strippen en nadat de verzekering geregeld was, kon ik ermee verder gaan. Daar ben ik inmiddels erg goed in geworden, kan me zo verhuren aan een gerenommeerd (of is het gerenoveerd) klusbedrijf. Maar dan…..
Gelukkig kan ik veel materiaal hergebruiken. De rachels bijvoorbeeld, waar de gipsplaten aan vast zaten, kan ik grotendeels laten zitten en nieuw platen tegenaan timmeren. Kortom, dat zit nu allemaal op de rit, ik mis alleen het gemak van een auto om de benodigde materialen te kunnen vervoeren. Maar dat los ik ook wel weer op.

Toch heb ik weer een stukje geschiedenis van dit 110 jaar oude huis bloot kunnen leggen. Want boven het dubbele plafond trof ik nog originele elementen van het huis aan. Helaas niet renoveerbaar. Het trieste alleen blijft hoe dit huis in al die jaren zo vaak zo verkeerd aangepakt is. Zo verkeerd gerenoveerd. Als ik het geld had zou ik het totaal strippen en in de, zoveel mogelijk, oude staat terug laten brengen. Realistisch gezien kan ik dat geld beter stoppen in een ander huis, want het is bijna niet te doen……

She’s the queen…..

ik heb altijd al een prinsesje willen zijn, maar vanaf vandaag ben ik voor een heel jaar Koningin! Ik sla gewoon een stap over. Ok, ik ben wat verlaat, maar daar kan ik niets aan doen. Mijn bakker des te meer.
Leiden heeft een echte franse bakker, Mamie Gourmande en die bakt de lekkerste broden, flûtes, madeleines, pain au chocolat, tartelette citron enz enz enz. Elke week haal ik er wel een pain de campagne en af en toe een flûte. De rest zie ik liever niet, want als ik er aan toe zou geven….. Pain de campagne is zowel vers als een paar dagen oud heel lekker. Als het een paar dagen oud is doe ik er hooguit een flinke krul roomboter op, heerlijk.
Eén snee brood had vandaag een leuke verrassing voor me verstopt, maar wel een verrassing die heel vervelend uit had kunnen pakken. Net onder de korst in een gaatje zie ik iets wits zitten, iets wits met wat bruin. Klompje meel? Stukje witte chocola? Nee, dat kan niet, dat zou gesmolten zijn in de oven. Ik peuter het eruit en het is hard. Mijn hersens hingen nog even in de witte chocolademodus dus ik zette mijn tanden erin. Gelukkig heel voorzichtig, want het was kei- en keihard! En toen ik het nog eens goed bekeek, keek ik recht in de ogen van een piepklein bakkertje….. Een bakkertje met een bruine snor.

Wat blijkt! Ieder jaar voor 3 koningen kun je bij Mamie Gourmande een echte galette des rois bestellen. Compleet met een ingebakken poppetje en een kroontje. En degene die het poppetje in zijn/haar stukje taart heeft is de gelukkige en koning of koningin voor een jaar. Maar dit eigenwijze bakkertje nam de tijd, heel veel tijd en dat niet alleen, hij verstopte zichzelf in een brood in plaats van in een galette. Bakkertje lijkt wel op mij en toen ik, na het aanhoren van veel excuses en ook veel gelach, vroeg of ik het eigenwijze bakkertje mocht houden, kreeg ik  gelijk een nieuw brood en een cadeaubon erbij. Wat een service.
Ik had het bakkertje over het hoofd kunnen zien en met, in het ergste geval, een afgebroken tand of kies kunnen zitten. Zover is het gelukkig niet gekomen. Dommage, kan gebeuren.
Maar tja, aan een ding kom ik niet onderuit dit jaar, i’m am Queen!!!!!

Nou bakkertje, here you go!

 

rouw…..

vol in het leven

ik wil niet meer

kijk mij

zie mij niet

ik wil

waarom zou ik

het komt goed

waarom zou het

dag in, dag uit

vooral dag uit

ik ben sterk

zwakker dan je denkt

het went nooit……..

nee, knijpen hielp niet……

ik had een mooie fietsroute uitgestippeld. Rondje Valkenburg, Katwijk, Noordwijk, Sassenheim en weer thuis. Even dacht ik dat het weer roet in het eten zou gooien, maar op een stuk of 30 dikke druppels na viel het gelukkig allemaal mee. Toen ik na Katwijk de duinen in fietste, richting Noordwijk, scheen de zon alweer. Het was niet enorm druk, eerder gezellig druk op het fietspad. Ik zat te genieten, floot een liedje, groette af en toe een voorbijganger, altijd leuk als je onverwacht begroet wordt. In de duinen is het ‘berregie op en berregie af’ en ik moest net berregie op. Versnelling in z’n een en er kwam een scherp, onoverzichtelijk bochtje naar links aan. Even wat harder trappen, even wat harder fluiten, fluitje van een cent dan maar. Dat ging goed, denk een seconde of 6…….

In de zevende seconde stond ik stil, stuur een kwart slag gedraaid en hij probeerde op te staan met een bek vol zand. Ik had hem zien knijpen als een malle, ik hoorde remblokjes schuren op velgen, ik zag de twijfel op zijn gezicht en juist door die twijfel maakte hij de verkeerde beslissing. Als hij wat scherper naar rechts gestuurd had, had hij het gered, maar hij ging rechtdoor, knijpend en wel. Ik zag het gebeuren en dacht ‘daar gaan we………’.

De loeizware klap kwam minder hard binnen dan ik verwacht had. Amper 1 seconde bereid je je voor op de hel, bloed, breuken, wonden, pijn. Tijd om me schrap te zetten had ik niet en ik denk dat dat mijn redding geweest is. Niet wat betreft hel, bloed, breuken, wonden en pijn, maar om de impact die het zeker had. Want het was een zware klap. Vooral voor hem. Hij maakte een salto met zijn fiets en belandde naast het fietspad in het zand en ik stond een paar seconde in een leegte te staren naar mijn stuur. Er klopte iets niet. Gelukkig bleek alleen mijn stuur een kwart slag gedraaid en nu is zit te schrijven beginnen er toch een paar spieren om aandacht te vragen.

Hij kwam uit een regenbui, velgen en remblokjes waren nog nat. Hij kneep en kneep, maar het werkte niet.  Hij stond een beetje trillend op z’n benen met wat flinke schaafplekken naast me. Excuses kwamen er niet, hij was toch wel een beetje in shock en er kwam wat onsamenhangend gestamel uit zijn mond. Na alles gecontroleerd te hebben en stuur weer recht gezet, stapte ik opgelucht op mijn fiets. Maar na 10 meter kwamen de tranen. Huilend bedankte ik mijn stuur en mijn fietskratje, zij hadden immers de klap opgevangen en hem een zetje gegeven. Oh ja, en die spieren die ik nu toch maar even rust ga geven, want het daalt nu in.

Ik vraag me af hoe hij het er vanaf gebracht heeft, of mag ik dat niet denken omdat ik eigenlijk een enorme, godvergeten schurfthekel aan wielrenners heb!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!